“แกร๊ก”
เสียงโลหะเสียดสีกันดังแผ่วใส เป็นเสียงกระสุนถูกขึ้นลำ ในถ้ำอันเงียบสงัดจึงได้ยินชัดเป็นพิเศษ
นอกปากถ้ำ หมูป่าตัวใหญ่ที่สุดดูเหมือนจะได้ยินเสียงแผ่วเบานั้น มันพลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาเล็ก ๆ ที่ส่องประกายแดงเรื่อในความมืดจับจ้องปากถ้ำซึ่งมีเถาวัลย์บดบังไว้อย่างแม่นยำ
มันคำรามต่ำ ๆ แล้วไม่ลังเลอีกต่อไป ขาทั้งสี่อันแข็งแรงออกแรงเต็มที่ ก้มหน้าลง งาชี้ไปข้างหน้า ก่อนพุ่งเข้าใส่ปากถ้ำอย่างบ้าคลั่ง
พื้นดินสั่นสะเทือนเบา ๆ...
“บ้าเอ๊ย...”
ฉินเทียนสบถ อะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน
ไม่มีเวลาคิดให้มาก เขาปัดเถาวัลย์ตรงปากถ้ำออกอย่างรวดเร็ว ยกปืนขึ้น แล้วเล็งศูนย์ปืนไปยังร่างมหึมาที่กำลังพุ่งเข้ามาตามสัญชาตญาณ
ระยะห่างไม่ถึง 20 เมตร
หมูป่าพุ่งมาเร็วมาก เงาดำขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในรูม่านตา
ปัง!
เสียงปืนดังสนั่นจนหูแทบดับ กึกก้องขึ้นฉับพลัน ทำลายความเงียบงันของค่ำคืนกลางป่า
พานท้ายปืนกระแทกเข้ากับหัวไหล่ผอมบางของฉินเทียนอย่างแรง จนร่างกายซีกหนึ่งชาชืด หูอื้อวิ้ง ไม่ได้ยินอะไรอีกเลย
แต่ฉินเทียนเบิกตาจ้องไปข้างหน้าไม่กะพริบ
หมูป่าตัวมหึมาที่กำลังพุ่งเข้ามาราวกับถูกค้อนหนักที่มองไม่เห็นฟาดใส่เต็มแรง
แรงพุ่งทะยานหยุดชะงักกะทันหัน ลำตัวท่อนหน้าหงายผงะไปด้านหลัง พร้อมส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดที่สุด
เลือดสาดกระจายจากหัวของมัน
มันโซเซพุ่งต่อไปข้างหน้าอีกสองก้าว ก่อนขาหน้าจะอ่อนยวบ ล้มตึงตะแคงลงกับพื้น ขาทั้งสี่กระตุกอย่างรุนแรง ส่งเสียงแผ่วเบา ดูท่าคงไม่รอดแล้ว
เสียงปืนดังก้องไปทั่วหุบเขา ทำให้ฝูงนกไกลออกไปแตกฮือ
หมูป่าตัวอื่น ๆ อีกหลายตัวตกใจกับเสียงดังสนั่นที่เกิดขึ้นกะทันหันและการตายของจ่าฝูงจนยืนตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ส่งเสียงร้องแหลมด้วยความหวาดกลัว ไม่สนใจอะไรอีก รีบหันหลังหนีเตลิดลึกเข้าไปในป่ามืดที่จากมา เสียงกีบหนัก ๆ ค่อย ๆ ห่างออกไปอย่างรวดเร็ว