ฉินเทียนพาเหมาเทาเดินกลับไปยังเชิงเขา พร้อมของที่เก็บเกี่ยวมาได้เต็มไม้เต็มมือ
อารมณ์ผ่อนคลายลง ฝีเท้าก็พลอยเบาสบายขึ้นไม่น้อย
เหมาเทาคล้ายจะพลอยอารมณ์ดีไปกับฉินเทียนด้วย มันกระโดดโลดเต้นนำหน้าเป็นพัก ๆ บางครั้งก็หยุดดมดอกไม้ป่าริมทาง ไล่ตามผีเสื้อ แล้ววิ่งกลับมาวนรอบขากางเกงของเขาอย่างรวดเร็ว
เดินมาได้ราวชั่วโมงกว่า ทั้งคู่ข้ามสันเขาเตี้ย ๆ ลูกหนึ่ง ก่อนจะเห็นเนินลาดรับแสงแดดอยู่เบื้องหน้า
บนเนินมีหญ้าขึ้นรกเป็นหย่อม ๆ แทรกด้วยพุ่มไม้เตี้ยอยู่บ้าง
กลางเนินที่ค่อนข้างรกร้าง มีต้นไม้หลายต้นรูปร่างแปลกตาดึงดูดสายตาฉินเทียน
ต้นไม้เหล่านั้นไม่สูงนัก เรือนยอดก็ไม่ใหญ่ กิ่งก้านใบไม้ไม่ได้หนาทึบ ทว่าบนกิ่งกลับมีผลกลม ๆ สีเขียวสลับแดงห้อยอยู่ประปราย
ผลมีขนาดไม่ใหญ่ บางลูกถูกนกจิกกินไปแล้ว แต่รูปร่างกับสีสันนั้น...
ฉินเทียนชะงักฝีเท้า เบิกตากว้างขึ้นทันที
แอปเปิลหรือ?
“บ้าเอ๊ย... นี่... นี่มัน... ต้นแอปเปิลป่าหรือเนี่ย?”
ฉินเทียนแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เขารีบเดินเข้าไปใกล้
ไม่ผิดแน่
นี่คือต้นแอปเปิลจริง ๆ
ใบรูปไข่ ขอบหยักเป็นฟันเลื่อย ส่วนผลที่กิ่งซึ่งมีสีเขียวปนแดง บางลูกเริ่มมีสีเหลืองทองแต้มอยู่ เห็นชัดว่าเป็นแอปเปิลป่าที่ยังไม่ผ่านการคัดพันธุ์และมีขนาดเล็ก
แม้จะเล็กกว่าผลไม้ที่ปลูกขายในยุคหลังมาก บางลูกยังบิดเบี้ยวเสียด้วยซ้ำ แต่รูปร่างเฉพาะตัวของผลและกลิ่นหอมหวานปนเปรี้ยวอ่อน ๆ ที่ลอยมาแตะจมูกนั้นไม่มีทางผิดแน่
สี่ต้น
ต้นแอปเปิลป่าถึงสี่ต้นเต็ม ๆ
พวกมันขึ้นกระจายอยู่บนเนิน อายุของต้นไม้ดูไม่น่ามากนัก ลำต้นที่ใหญ่ที่สุดก็มีขนาดพอ ๆ กับปากชามเท่านั้น