ตะเกียงน้ำมันดับลง ถ้ำพลันมืดสลัว มีเพียงแสงริบหรี่ที่ลอดผ่านช่องรั้วตรงปากถ้ำเข้ามา
ฉินเทียนนั่งอยู่บนกองหญ้าแห้ง กลิ่นหอมหวานของขนมถั่วกวนในปากยังไม่จาง ความตื่นเต้นในใจค่อย ๆ สงบลง เปลี่ยนเป็นความรู้สึกมั่นคงหนักแน่นและแผนการที่เป็นรูปเป็นร่างกว่าเดิม
แค่ค้นพบแม่น้ำใต้ดินแล้วดีใจไปก็ไม่มีประโยชน์ ต้องใช้มันให้เป็นประโยชน์ จัดการถ้ำแห่งนี้ให้กลายเป็นที่พักพิงที่อยู่ได้จริง
แต่ก่อนหน้านั้น ยังมีเรื่องสำคัญกว่า...พืชผลที่เติบโตอย่างบ้าคลั่งในพื้นที่มิติก็ควรไปดูผลผลิตเสียที
ฉินเทียนยัดขนมถั่วกวนที่เหลือเข้าปากสองสามคำ ปัดเศษขนมบนมือ แล้วนั่งขัดสมาธิ หลับตาลง ปล่อยจิตสำนึกดำดิ่งสู่ผืนดินสีดำอันวิเศษนั้น
ทันทีที่เข้าไป ฉินเทียนก็ต้องตะลึงกับภาพตรงหน้า
ทั้งที่ออกไปเพียงครึ่งวันกว่า ๆ แต่นาทิพย์กลับเปลี่ยนไปอีกแล้ว
ข้าวกับข้าวสาลีที่ตอนเที่ยงเพิ่งออกรวงและเริ่มสะสมแป้ง ตอนนี้กลับสุกเต็มที่แล้ว
รวงข้าวสีทองอร่าม หนักจนต้นข้าวโค้งงอลงต่ำ
รวงข้าวสาลีก็มีเมล็ดอวบเต็มทุกเม็ด หนวดรวงชูตั้งเป็นประกายสีทองเจิดจ้า
รวงข้าวฟ่างแดงจนติดม่วง ห้อยลงมาอย่างหนักอึ้ง
เถามันฝรั่งกับมันเทศยังเขียวชอุ่ม แต่ฉินเทียนสัมผัสได้ว่าหัวใต้ดินในผืนดินสีดำคงเติบโตจนน่าทึ่งแล้ว
ที่เกินจริงที่สุดคือผักกาดขาว แต่ละหัวแน่นป้อมราวกับโม่หินขนาดเล็ก ใบเขียวสดซ้อนห่อกันเป็นชั้น ๆ แกนกลางแน่นเสียจนแทบเอาไปใช้แทนก้อนได้
เก็บเกี่ยวได้แล้วจริง ๆ
ฉินเทียนตื่นเต้นขึ้นมาในใจ
เขาลองรวบรวมสมาธิ จับจ้องไปยังนาข้าวผืนเล็ก ๆ
“เก็บเกี่ยว!”
เพียงขยับความคิด
ราวกับมีมือไร้รูปร่างกวาดผ่าน รวงข้าวสีทองในนาขนาดราวหนึ่งหมู่ก็หลุดจากต้นพร้อมกัน ลอยเรียงเป็นระเบียบอยู่กลางอากาศ
ส่วนฟางที่เหลือพลันเหี่ยวเหลืองและล้มลง จากนั้นก็ค่อย ๆ จมลงไปในดินดำราวกับถูกผืนดินดูดซับ ก่อนจะหายวับไป
ภายใต้การควบคุมของความคิด รวงข้าวเริ่มนวดเมล็ดออกเองโดยอัตโนมัติ
เปลือกข้าวหลุดออก เผยเมล็ดข้าวสีขาวใสราวหยก แยกจากเปลือกสีทอง แล้วรวมตัวกันเป็นกองเล็ก ๆ สองกอง
สำเร็จแล้ว
ใช้ความคิดเก็บเกี่ยวและแปรรูปขั้นต้นได้จริงด้วย
ฉินเทียนดีใจยิ่งนัก จึงลงมือทำต่อทันที