หลังจากนั่งคุยกันเล่น ๆ ที่ลานบ้านตระกูลโจวอยู่พักหนึ่ง ลู่อี้หมิงก็ลุกขึ้นอย่างเหมาะเจาะ พลางยิ้มเอ่ยว่า “คุณอา ผมขอกลับไปบ้านก่อนนะครับ จะไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย”
พูดจบ เขาก็หันไปยิ้มให้อย่างอ่อนโยนกับโจวเชียนเชียน ก่อนจะก้าวฉับ ๆ ออกจากลานบ้านตระกูลโจวไป
หลังลู่อี้หมิงจากไป โจวซานยังคงนั่งดื่มชาอยู่ข้างโต๊ะหิน ผ่านไปครู่ใหญ่ สายตาเหลือบไปเห็นถุงกันน้ำที่แขวนอยู่บนตะขอตรงกำแพงโดยบังเอิญ จึงนึกขึ้นได้ทันที
ลู่อี้หมิงจะกลับไปเข้าห้องน้ำที่ไหนกัน เห็นชัด ๆ ว่าแค่หาข้ออ้างหลอกให้ตายใจ ตั้งใจทิ้งกุ้งมังกรสายพันธุ์งามไว้ให้ตระกูลโจวต่างหาก!
โจวซานลุกขึ้นเดินไปหา เปิดถุงดูเจ้ากุ้งมังกรสายพันธุ์งามข้างใน แล้วส่ายหน้าพลางยิ้มอย่างจนใจและปลื้มใจ
“เด็กคนนี้นี่ ละเอียดรอบคอบจริง ๆ แถมยังเกรงใจขนาดนี้ กุ้งมังกรสายพันธุ์งามชั้นยอดตัวใหญ่ขนาดนี้ ราคาไม่ใช่น้อยเลยนะ”
โจวเจียเห่าที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยถามว่า “พ่อ ให้ผมเอาไปคืนอี้หมิงตอนนี้เลยไหม”
โจวซานโบกมือ “ไม่ต้องหรอก ถ้าตั้งใจเอาไปคืนถึงที่กลับดูห่างเหินกันเปล่า ๆ แล้วก็เสียความตั้งใจของเด็กมัน รับไว้ก่อนเถอะ”
ไม่กี่นาทีต่อมา เหลียงเหมย์ที่ออกไปซื้อของในตัวเมืองก็หิ้วของกลับมา
ทันทีที่เข้าประตู เธอก็เห็นกุ้งมังกรตัวใหญ่ในถุงเข้า จึงถามอย่างประหลาดใจว่า “กุ้งมังกรสายพันธุ์งามตัวใหญ่ขนาดนี้มาจากไหน”
“ลู่อี้หมิงเอามาให้เมื่อกี้นี้” โจวซานตอบตามตรง
เหลียงเหมย์ขมวดคิ้ว น้ำเสียงเจือความกังวลอยู่หลายส่วน “โจว ทำไมถึงรับของมีค่าขนาดนี้จากเขาได้ล่ะ คราวก่อนก็เป๋าฮื้อป่าจากทะเล คราวนี้ก็กุ้งมังกรสายพันธุ์งาม ของขวัญแต่ละครั้งล้วนชิ้นใหญ่ทั้งนั้น รับของคนอื่นมาแล้วก็เหมือนติดหนี้บุญคุณ! อย่าบอกนะว่าคิดจะใจอ่อน ยกเชียนเชียนให้ใครไปง่าย ๆ”
“ผมก็ไม่อยากรับหรอก เด็กคนนั้นยืนกรานจะทิ้งไว้ให้ ปฏิเสธยังไงก็ไม่สำเร็จ” โจวซานถอนหายใจ ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “อาเหมย์ แกดูแคลนอี้หมิงเกินไปจริง ๆ เด็กคนนี้เก่งกว่าที่เราคิดไว้มาก”
เหลียงเหมย์ยังไม่เห็นด้วย “แค่กุ้งมังกรตัวเดียว แกก็เริ่มช่วยพูดแทนเขาไปหมดแล้วหรือ รีบด่วนสรุปเกินไปหน่อยไหม”