เช้าวันรุ่งขึ้น
เสียงแจ้งเตือนการเสาะหาความมั่งคั่งของระบบดังขึ้นในหัวของลู่อี้หมิง
【ตรวจพบจุดออกเก็บของทะเลที่มีมูลค่าสูง: พื้นที่หาดเลนป่าไม้ชายเลนแห่งหนึ่งนอกหมู่บ้าน เมื่อน้ำลงจะมีปูหลวงป่าชั้นดีซ่อนอยู่เป็นจำนวนมาก ความหนาแน่นสูงมาก!】
ลู่อี้หมิงตาเป็นประกาย หันไปมองพี่สะใภ้รอง เชียนหวันโหรว ที่กำลังเก็บกวาดงานบ้านทันที
“พี่สะใภ้รอง วันนี้ไม่ต้องไปทำงานหนักที่ท่าเรือแล้ว ไปออกเก็บของทะเลกับผมเถอะ”
พี่สะใภ้รองรูปร่างเล็กบอบบาง ก่อนหน้านี้ต้องแบกของหนักและตรากตรำทำงานที่ท่าเรือทุกวัน ลู่อี้หมิงไม่อยากให้เธอต้องลำบากแบบนั้นอีกจากใจจริง
เชียนหวันโหรวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบโบกมือ “พวกนายสามคนไปก็พอแล้ว ออกเก็บของทะเลต้องใช้คนเยอะขนาดนั้นที่ไหนกัน”
“วันนี้ต้องใช้คนเยอะจริง ๆ พี่ไปถึงแล้วก็รู้เอง” ลู่อี้หมิงพูดอย่างมั่นใจ ไม่อุบอะไรไว้ให้สงสัยและไม่พูดเกินจริง
หลี่ถิงกับถังเสี่ยวอวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ พอได้ยินว่าจะไปออกเก็บของทะเล ดวงตาก็เป็นประกาย รีบขยับเข้ามาทันที
หลังจากเมื่อวานทำเงินก้อนโตจากกุ้งมังกร พี่สะใภ้ทั้งสองก็เชื่อมั่นในฝีมือออกเก็บของทะเลของลู่อี้หมิงมาก
“อี้หมิง วันนี้มีของดีอะไรอีก” หลี่ถิงถามด้วยสีหน้าคาดหวังเต็มเปี่ยม
“ไปจับปูที่ป่าไม้ชายเลน” ลู่อี้หมิงตอบ
“ปูเหรอ มีเยอะไหม” ถังเสี่ยวอวิ๋นรีบถามต่อ
“ไปถึงแล้วค่อยว่ากัน” ลู่อี้หมิงไม่ได้พูดเสียเต็มปาก ตั้งใจเว้นไว้พอประมาณ เผื่อว่าตัวเองหาของได้แม่นทุกครั้งจะดูแปลกเกินไป
พี่สะใภ้ทั้งสองไม่ถามต่อ รีบหันไปจัดเตรียมข้าวของทันที
การจับปูหลวงไม่เหมือนการจับกุ้งมังกร อุปกรณ์ที่ต้องใช้เรียบง่ายและใช้งานได้จริง ได้แก่ รองเท้ากันลื่น ถุงมือหนากันลื่น ตะขอเหล็กเล็ก ๆ สวิงตาข่ายขนาดใหญ่ที่ระบายอากาศได้ดี และถุงสานใบใหญ่แข็งแรงสองใบ สำหรับใส่ปูจำนวนมากโดยเฉพาะ ไม่ต้องกลัวปูปีนหนีหรือหนีบจนถุงขาด