ห้องอาหารมีเนื้อสัตว์ให้กินไม่อั้น จางฝานตักเนื้อเต็มชาม แล้วนั่งร่วมโต๊ะกับคนในหน่วย ก้มหน้ากินอย่างเอร็ดอร่อย
หลิวชุนตักข้าวเสร็จก็เดินเข้ามา มือยังกำโคมน้ำมันสีทองแดงโบราณดวงนั้นไว้ เขาเคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วเอ่ยกับทุกคนว่า
“พวกเจ้ากินต่อไปเถิด ข้าจะถือโอกาสบอกกฎบางข้อเพิ่มเติมให้ฟัง”
ทุกคนตั้งใจฟัง หลิวชุนเลื่อนโคมน้ำมันในมือมาตรงหน้าทุกคน แล้วเอ่ยว่า
“จุดโคมลาดตระเวนยามค่ำ สิ่งลี้ลับทั้งปวงจงห้ามเคลื่อนไหว!”
“นี่คือคำขวัญของพวกเราผู้ลาดตระเวนยามค่ำ”
“โคมในที่นี้ก็คือโคมปราบปีศาจดวงนี้ ใช้เลือดเป็นเชื้อเพลิง เมื่อจุดขึ้นแล้วจะชำระไอปีศาจในยามค่ำคืน และข่มขวัญปีศาจร้ายทั้งปวง”
จางฝานได้ยินดังนั้นก็มองไปยังโคมปราบปีศาจ รูปร่างของมันดูธรรมดา มีเพียงลวดลายซับซ้อนที่สลักอยู่บนผิว หากเพ่งมองลึกเข้าไป ยังทำให้รู้สึกเวียนศีรษะได้อีกด้วย
“ไม่มีอะไรผิดปกติ บางทีอาจต้องจุดไฟก่อนถึงจะเกิดความเปลี่ยนแปลง ใช้เลือดเป็นเชื้อเพลิงงั้นหรือ? ฟังดูชวนขนลุกอยู่บ้าง”
จางฝานพึมพำในใจ แล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ
“ตอนลาดตระเวนยามค่ำ สิ่งสำคัญที่สุดคืออย่าปล่อยให้โคมดวงนี้ดับ”
“เพราะฉะนั้นจึงต้องมีคนคอยเติมเลือดให้มันอย่างต่อเนื่อง……”
หลิวชุนหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากวาดผ่านจางฝานกับคนอื่น ๆ ก่อนจะหยุดลงที่จางฝาน
“จางฝาน คืนนี้เจ้าเป็นคนถือโคมก่อน ครบหนึ่งชั่วยามแล้วค่อยเปลี่ยนเป็นคนอื่น”
“หากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน พวกเจ้าทั้งเก้าคนก็เพียงพอจะทำให้โคมดวงนี้ติดไฟได้ตลอดทั้งคืน”
“รับทราบ ท่านหัวหน้า”