“……” พอเจอคำถามที่ตอบยากก็ไม่ยอมตอบอีกแล้ว ซางจี๋โม่ก้มตาลง ทำท่าราวกับน่าสงสาร
เขาประคองมือเธอขึ้นมาแนบแก้ม แล้วถูไถฝ่ามือเธอเบา ๆ ราวกับลูกสัตว์ตัวน้อย
จงเย่าเหยาทำตามใจตัวเอง ลูบใบหน้าเขาอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวล ทำให้เธอรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างประหลาด
เธอคงชอบผู้ชายคนนี้เข้าแล้ว จงเย่าเหยาคิด
ตอนแรกเธอแค่รู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย ต่อมาถึงได้รู้ว่าเขารักเธอมากจริง ๆ
แถมยังหล่อมากด้วย
ก่อนหน้านี้จงเย่าเหยาคิดมาตลอดว่าตัวเองตามหาความรักที่ค่อย ๆ ก่อร่างสร้างตัวอย่างมั่นคง ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายเธอก็เป็นแค่คนตื้นเขินที่หลงใหลรูปลักษณ์ภายนอก!
แต่ถ้าเป็นแค่โลกใบเล็ก ๆ การมีคนรักหล่อเหลาและเอาใจใส่แบบนี้ก็ดูไม่เลวใช่ไหม?
อีกอย่าง ภารกิจก็สำเร็จแล้ว ในเมื่อเธอต้องอยู่ในโลกนี้ต่อไป ก็ต้องดูแลความสัมพันธ์กับแฟนหนุ่มให้ดี
จงเย่าเหยาตัดสินใจว่าจะไม่ถือสาซางจี๋โม่มากนัก
บางทีพระเอกส่วนใหญ่ก็คงมีนิสัยชอบควบคุมมากเกินไปอยู่บ้าง?
ตัวเธอเองไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้เท่าไร ขอแค่ไม่เอามาวางไว้ตรงหน้า หรือไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวัน เธอก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้ทั้งหมด
แฟนตัวเองนี่นา ค่อย ๆ สั่งสอนกันไปทีหลังก็ได้
เดินทางมาไกลจนฝุ่นจับ เสื้อผ้าของซางจี๋โม่จึงยับไปบ้าง จงเย่าเหยายื่นมือไปปัดให้เขา “คืนนี้พักที่ไหน?”
“พักโรงแรมเถอะ”
“โรงแรมในเมืองนี้คงเก่าโทรมกันหมด คุณรับได้ไหม?”
ตอนเด็กซางจี๋โม่เป็นคุณชายตระกูลร่ำรวย พอโตขึ้นก็กลายเป็นคนร่ำรวยด้วยตัวเอง เขาคิดว่าตัวเองคงรับไม่ได้