ซางจี๋โม่: “...ไม่มี”
ยังพอแก้ไขได้ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าแฟนของเธอไม่เหมือนพระเอกคนอื่น จงเย่าเหยาถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนลุกขึ้นแล้วกดซางจี๋โม่ที่กำลังจะตามเธอไว้
“คุณรออยู่ตรงนี้นะ อย่าเพิ่งไปไหน ฉันจะไปซื้ออาหารเช้ามาให้”
ซางจี๋โม่: ?
ชั้นล่างของย่านบ้านเก่ามีร้านแผงลอยขายอาหารเช้าอยู่ จงเย่าเหยาซื้อข้าวเหนียวปั้นหนึ่งก้อนกับนมถั่วเหลืองหนึ่งแก้ว กลับมาแล้วยัดใส่มือซางจี๋โม่
เธอเอียงตัวพิงไหล่เขาอย่างเกียจคร้าน ก่อนถามว่า “เมื่อวานคุณนั่งรถไฟความเร็วสูงมาไม่ใช่เหรอ รถมาจากไหนล่ะ”
“ให้คนขับรถขับมา” ซางจี๋โม่ตอบอู้อี้พลางดื่มนมถั่วเหลือง “มาเยี่ยมผู้ใหญ่ มีรถดูภูมิฐานกว่า”
มุมปากของจงเย่าเหยากระตุกเล็กน้อย
อีกสองวันเขาคงซื้อบ้านแถวนี้สักหลังแน่ ๆ ด้วยฐานะของเขา ต่อให้ซื้อทั้งตึกก็ยังสบาย
ไม่รู้ว่าคุณตาคุณยายจะชอบความรู้สึกที่กลายเป็นคนดังประจำย่านทั้งย่านหรือเปล่า
“ฉันขึ้นไปบอกคุณตาคุณยายให้เตรียมใจก่อนนะ” จงเย่าเหยาขยับตัวตรง “จู่ ๆ พาแฟนกลับบ้านไปด้วย พวกท่านคงตกใจ”
เธอยกมือขึ้นลูบผมซางจี๋โม่ “รอฉันแป๊บนะ เดี๋ยวฉันพาคุณกลับบ้าน”
“เย่าเย่า?”
เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน
ไม่จริงน่า... จงเย่าเหยาหันกลับไปอย่างแข็งทื่อ “คุณยาย”
ซางจี๋โม่ชะงักไป ก่อนรีบลุกขึ้นตาม
ในมือเขายังถือข้าวเหนียวปั้นกับนมถั่วเหลืองอยู่ จึงก้มตัวทักทายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “สวัสดีครับคุณยาย”
คุณยายเพิ่งลงมาชั้นล่าง ก็เห็นหลานสาวนั่งอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง พอเดินเข้าไปใกล้จึงเห็นว่าชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น แถมยังมีบุคลิกสง่างามไม่ธรรมดา