“แน่นอนสิ” จงเย่าเหยาเบี่ยงหน้าหลบสายตาเขา “คุณกับจงมู๋เอ๋อร์ต่างหากที่เป็นคู่หมั้นกัน พวกเราควรรักษาระยะห่างกันไว้ดีกว่า”
เธอเป็นแบบนี้เสมอ ทำเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง ราวกับเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์คนหนึ่ง สำหรับเขาแล้วเธอมีแต่ความคิดจะใช้ประโยชน์
หัวใจซางจี๋โม่ปวดแปลบ ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากให้จงเย่าเหยาเข้าใจเขาผิด
“ผมกับจงมู๋เอ๋อร์ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลย ตระกูลจงกับตระกูลซางไม่เคยตกลงเรื่องการหมั้นหมายกัน”
“หา?” จงเย่าเหยาชะงัก นึกว่าตัวเองฟังผิด “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
เธอเบิกตากลมโต สีหน้าว่างเปล่าไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวซางจี๋โม่พลันอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว
เขาอธิบายสั้น ๆ ว่า “พ่อของคุณอาศัยความสัมพันธ์กับคุณปู่จง เอาเรื่องที่ผู้ใหญ่พูดหยอกกันไปเล่าต่อจนกลายเป็นการหมั้นหมาย แล้วใช้ความสัมพันธ์ปลอม ๆ ทางการแต่งงานหาผลประโยชน์ไปไม่น้อย”
จงเย่าเหยางงงันไปหมดแล้ว
การหมั้นหมายระหว่างพระเอกกับนางเอกเป็นปมสำคัญที่สุดในช่วงต้นเรื่อง ผลกลับกลายเป็นว่าตอนนี้พระเอกบอกว่านี่เป็นเรื่องหลอกลวงอย่างนั้นหรือ?
ถ้าอย่างนั้นที่เธอแกล้งทำเป็นคู่หมั้นของซางจี๋โม่ต่อหน้าเขา ก็เท่ากับเรื่องหลอกลวงซ้อนเรื่องหลอกลวงน่ะสิ
“ถ้าอย่างนั้นคุณกับฉัน ช่วงนี้พวกเราไม่ได้...” จงเย่าเหยา 404 ไม่พบหน้า
ในเมื่อการหมั้นหมายเป็นเรื่องปลอม ก็ย่อมไม่มีพล็อตที่ ‘พระเอกจำใจยอมตามนางรองเพราะการหมั้นหมาย’ อยู่จริง
แล้วเธอกำลังทำอะไรอยู่? ช่วงนี้เธอกับซางจี๋โม่ทำอะไรกันแน่?!
จงเย่าเหยารู้สึกเศร้าขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ชะตาชีวิตพลิกผันไปมา แต่กลับได้ประโยชน์เหลือเกิน