ซางจี๋โม่ไม่ใช่พระเอกสายซีอีโอเย็นชา หยิ่งยโส และไม่เห็นใครอยู่ในสายตา เพื่อนของเขามีมากกว่าที่จงเย่าเหยาคิดไว้เสียอีก
มีทั้งคนหยอกล้อแซวเล่น และแน่นอนว่ามีคนมาอวยพรด้วย ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในใจ
ตัวประกอบหญิงไม่มีเพื่อนมากนัก ภายใต้รัศมีของนางเอก ตัวละครฝ่าย “ดี” ทุกคนต่างชอบนางเอกและตีตัวออกห่างจากตัวประกอบหญิงโดยธรรมชาติ
ส่วนคนที่เกลียดนางเอกก็ล้วนเป็น “ตัวร้ายปลายแถว” จิตใจชั่วร้าย มักอาศัยอำนาจรังแกผู้อื่น ทั้งยังดูถูกตัวประกอบหญิงที่เป็นลูกนอกสมรส
หลังจากจงเย่าเหยามายังโลกนี้ เธอก็ยังไม่มีโอกาสได้ผูกมิตรกับใครสักกี่คน จึงรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
“พี่สะใภ้ คราวหน้ามาเที่ยวด้วยกันอีกนะครับ” เจียงฮ่าวซือเสนอ “ลูกพี่ลูกน้องผมต้องชอบคุณมากแน่ ๆ เธอชอบคนสวยเป็นพิเศษ”
จงเย่าเหยาตอบรับอย่างมีความสุข “ได้สิ ๆ”
พอซางจี๋โม่ได้ยิน ก็ระแวดระวังขึ้นมาเล็กน้อย เขาพาดแขนบนพนักเก้าอี้ของเธอ ราวกับโอบเธอไว้หลวม ๆ
เจียงฮ่าวซือเห็นแล้วก็จุ๊ปาก “นี่ ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้ง”
“คนโสดไม่มีวันเข้าใจหรอก” ซางจี๋โม่ยกมุมปาก สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความเหนือกว่า
“ตอนนี้ฉันไม่เหมือนพวกคุณแล้ว”
เหล่าเพื่อน ๆ: ?
เสียงโห่ดังระงม พวกเขาบ่นพึมพำพลางเดินจากไป
จงเย่าเหยามองซางจี๋โม่กับตา เพื่อนฝูงของเขาหดหายไปอย่างเห็นได้ชัด
“แบบนี้ไม่เป็นไรเหรอ?”
“อืม” ซางจี๋โม่ตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “พวกนั้นแค่อิจฉา ไม่ต้องไปสนใจหรอก”