จงเย่าเหยาเดินขึ้นบันไดมา ก็เห็นทั้งสองคนยืนขวางอยู่ตรงชานพักบันไดจนปิดทางเสียมิด
“พวกคุณทำอะไรกันอยู่?”
เสิ่นเจียงเยี่ยนยิ้มอย่างเอาใจใส่ “เย่าเหยา บ่ายนี้คุณเตรียมจะทำอะไรเหรอ?”
จงเย่าเหยากะพริบตาตอบตามตรง “กลับห้องไปนอนเล่นโทรศัพท์ค่ะ”
ไม่ใช่สิ! เสิ่นเจียงเยี่ยนส่งสายตาให้เธอ จะพูดเรื่องโทรศัพท์ทำไม มีกล้องอยู่! กล้องน่ะ!
จงเย่าเหยาเข้าใจแล้ว เธอหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้งก่อนรีบแก้คำพูด “ฉันยังคิดไม่ออกเลยว่าจะทำอะไรดี ถ้ารุ่นพี่มีแผนอยู่แล้วก็ดีเลยค่ะ”
สอนง่ายจริง ๆ เสิ่นเจียงเยี่ยนจึงฉวยโอกาสเสนอ “งั้นเราไปเดินเล่นแถววิลลากันเถอะ”
ซางจี๋โม่ยืนอยู่ข้าง ๆ เม้มริมฝีปากบางเป็นเส้นตรง ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมารอบกาย
เสิ่นเจียงเยี่ยนไม่สังเกตเลยหรือไงว่าจงเย่าเหยาอยากกลับไปพัก?
เห็นแก่ตัว ไร้ยางอาย สนใจแต่ความคิดของตัวเอง ไม่ใส่ใจแฟนสาวเลยสักนิด
จงเย่าเหยาลูบแขนตัวเอง รู้สึกว่าเครื่องปรับอากาศในวิลลาเย็นไปหน่อย
เห็นซางจี๋โม่ยืนนิ่งไม่ขยับ เธอจึงเอ่ยชวนตามมารยาท “อาจารย์ซางจะไปด้วยกันไหมคะ?”
ทั้งที่เสิ่นเจียงเยี่ยนอยู่ข้างกาย จงเย่าเหยาก็ยังนึกถึงเขาได้...แววตาของซางจี๋โม่ลุ่มลึกขึ้น “ไม่ล่ะ ข้างนอกร้อนแดดแรงเกินไป”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเสริม “แดดจ้ามาก พวกคุณแน่ใจหรือว่าจะออกไปตอนนี้?”
ดวงตาจงเย่าเหยาเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอหันไปมองเสิ่นเจียงเยี่ยน
ในเมื่อซางจี๋โม่พูดถึงขนาดนี้ เสิ่นเจียงเยี่ยนก็ได้แต่ยอมแพ้ “งั้นเราออกไปตอนเย็นกันเถอะ”
จงเย่าเหยาสมใจแล้ว จึงเดินขึ้นชั้นบนกลับห้องอย่างเบิกบาน