จงเย่าเหยารู้สึกว่าซางจี๋โม่ดูเหมือนจะจงใจเล่นงานเธอ
ระหว่างทำความสะอาดต่อจากนั้น เดิมทีเธอตั้งใจจะหยิบอะไรสักอย่างมาถือไว้ แล้วค่อย ๆ อู้งานไปเรื่อย ๆ
แต่พอเธอยื่นมือไปหยิบไม้กวาด ซางจี๋โม่ก็ชิงหยิบไปก่อนเสียแล้ว พอเธอจะไปตักน้ำ ถังน้ำก็ถูกเขายกไปอีก
เขาคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย?! จงเย่าเหยาจ้องแผ่นหลังสูงสง่าของเขา พลางกำหมัดแน่นด้วยความขุ่นเคือง
ใคร ๆ ก็รู้ว่าการอู้งานนั้นดีแค่ไหน แต่ถ้ามือเปล่า ไม่มีอุปกรณ์ไว้ใช้เป็นข้ออ้าง แล้วยังอู้งานโต้ง ๆ แบบนั้น ก็ชวนให้รู้สึกไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย
พระเอกนี่น่าหมั่นไส้จริง ๆ
สุดท้ายจงเย่าเหยาก็แย่งไม้กวาดมาจากมือเสิ่นเจียงเยี่ยนได้อย่างยากเย็น ก่อนจะวิ่งไปกวาดใบไม้ในสวนเล็ก ๆ
จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง
จงเย่าเหยาหันไปมอง แล้วก็เห็นว่าคนที่เดินมาคือซางจี๋โม่ เธอรีบซ่อนไม้กวาดไว้ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว กลัวว่าเขาจะมาแย่งไปอีก
โชคดีที่ซางจี๋โม่ยังไม่ถึงขั้นทำแบบนั้น เขาเพียงยืนนิ่งอยู่ข้างเธอ ก่อนหยิบไม้กวาดขึ้นมากวาดใบไม้บนพื้นด้วยกัน
จงเย่าเหยาบ่นในใจว่า สวนเล็กแค่นี้ จะต้องใช้คนสองคนช่วยกันกวาดไปทำไม?