เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่จงเย่าเหยาตื่นขึ้นมา ก็พบว่ามีข้อความจากซางจี๋โม่เต็มไปหมดในโทรศัพท์
เมื่อนึกถึงความใกล้ชิดเมื่อคืนก่อน จงเย่าเหยาก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง จึงตอบกลับไปลวก ๆ ว่า 【เพิ่งตื่น】
เธอลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า อาบน้ำล้างหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ โทรศัพท์ก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
เอส：【ผมอยู่หน้าห้องคุณ สะดวกให้ผมเข้าไปไหมครับ?】
จงเย่าเหยา：？
เธอเปิดประตูออกไป ก็เห็นซางจี๋โม่ยืนอยู่ด้านนอก ด้านหลังมีพนักงานบริการเข็นรถอาหารคันเล็กตามมาด้วย
จงเย่าเหยางุนงงไปหมด แต่ก็เบี่ยงตัวเปิดทางให้พวกเขาเข้ามา
พนักงานเข็นรถอาหารไปจอดข้างโต๊ะริมหน้าต่าง เปิดฝาครอบโลหะเก็บความร้อน แล้วหยิบอาหารจากถาดออกมาจัดวางทีละอย่าง
“เตรียมอาหารเช้าไว้ให้คุณเรียบร้อยแล้ว ขอให้รับประทานให้อร่อยนะคะ”
ขนมปังปิ้งหน้าไข่ดาวสีเหลืองทองหอมกรุ่น เสี่ยวหลงเปาแป้งบางไส้ฉ่ำ พุดดิ้งชีสเนียนนุ่มหอมละมุน และน้ำส้มคั้นสดสองแก้ว อาหารเต็มโต๊ะจนชวนให้น้ำลายสอ
ซางจี๋โม่หอบอาหารมาส่งถึงห้องตั้งแต่เช้าตรู่ ทำให้จงเย่าเหยารู้สึกว่าวันนี้เขาหล่อขึ้นอีกแล้ว
เธอนั่งลงที่โต๊ะ “ไม่ไปกินที่ห้องอาหารของโรงแรมเหรอ?”
ซางจี๋โม่หย่อนตัวนั่งฝั่งตรงข้าม “คนเยอะเกินไป”
ดูออกเลยว่าเขาแค่ไม่อยากเจอจงมู๋เอ๋อร์กับเฉิงเหรา จงเย่าเหยาขานรับเบา ๆ แล้วตั้งใจกินอาหารเช้าแสนอร่อยต่อ
“ซี๊ด!” ร้อนชะมัด โดนเสี่ยวหลงเปาเล่นงานเข้าแล้ว
ซางจี๋โม่ลุกพรวดทันที อ้อมโต๊ะมาครึ่งหนึ่งแล้วยื่นน้ำส้มเย็น ๆ จ่อริมฝีปากเธอ
จงเย่าเหยาดื่มน้ำส้มจากมือเขา เลียริมฝีปากก่อนพูดอู้อี้ “ไม่เป็นไร ร้อนนิดเดียวเอง”