“ไม่รู้ว่าแม่เลี้ยงใจร้ายจะหาคนแบบไหนมาให้ฉัน” จงเย่าเหยายืนรอคู่ดูตัวอยู่หน้าหอศิลป์
“วันนั้นเห็นทำหน้ากัดฟันกรอดขนาดนั้น หวังว่าจะไม่ใช่คนประหลาดหน้าตาแย่หรอกนะ?”
อีกอย่าง ชื่อเสียงของตัวประกอบหญิงในแวดวงนี้ก็ไม่ค่อยดีนัก แค่เพื่อเล่นงานนางเอกก็ถึงกับก่อเรื่องในงานเลี้ยงมาหลายครั้ง
จงเย่าเหยาอดกังวลไม่ได้ว่าตัวเองจะเจอคู่ดูตัวพิลึกพิลั่น
“ยังไงก็เป็นแค่ตัวประกอบชายคนหนึ่ง” ระบบเคี้ยวเมล็ดแตงโมอย่างเพลิดเพลิน นี่เป็นของที่มันยอมจ่าย 1 แต้มซื้อมาเพราะอยากกิน
“ตัวประกอบระดับเอ็นพีซีแบบนี้ เจ้าบ้านแค่ประคองสถานการณ์ให้ดี ก็พอแล้ว”
ว่าไปแล้ว ในฐานะคู่หมั้นที่ครอบครัวจัดให้ตัวประกอบหญิง ตัวประกอบชายคนนี้ก็มีบทไม่น้อย
ตัวประกอบชายตกหลุมรักตัวประกอบหญิงตั้งแต่แรกเห็น ทั้งยังเชื่อฟังทุกอย่าง เธอคอยขัดขวางพระเอกนางเอกได้ไม่หยุดหย่อน ก็ต้องขอบคุณความช่วยเหลือจากเขา
จนกระทั่งตัวประกอบหญิงถูกขับออกจากตระกูลจงในตอนท้าย เขาถึงได้มองเห็นธาตุแท้ของเธออย่างชัดเจน ก่อนจะโกรธจัดและสะบัดมือเลิกกับเธอ
“ฟังดูเป็นตัวประกอบไร้สมองที่แสนจะสูตรสำเร็จเลยนะ” จงเย่าเหยาวิจารณ์
ระบบเห็นด้วย “คนฉลาดที่ไหนจะคอยหาเรื่องพระเอกนางเอกทุกวันล่ะ?”
จงเย่าเหยา: ……ทำไมรู้สึกเหมือนโดนด่าไปด้วยเลยนะ
เธอกำลังจะเถียงกับระบบสักสองประโยค หางตาก็เหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งเดินตรงมาทางนี้
พอจงเย่าเหยาเห็นชัด ๆ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ชายผู้มาเยือนรูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา เป็นหนุ่มหล่ออย่างไม่ต้องสงสัย
“คุณจง?” หนุ่มหล่อเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนุ่มใส “ขอโทษนะครับ ให้รอนานหรือเปล่า”