ภูตน้อยโผล่ออกจากไหล่ของเธอ มองดูกับข้าวสามอย่างและซุปหนึ่งถ้วยด้วยความสงสัยในรสชาติ "นายท่าน อร่อยไหมเจ้าคะ"
"ก็ต้องอร่อยสิ แต่น่าเสียดายที่เจ้าไม่มีกายเนื้อ เลยกินไม่ได้"
"ใช่ว่าจะกินไม่ได้นะเจ้าคะ ถ้าฉันมีสกิน ฉันก็ลิ้มรสได้เหมือนกัน" เยว่หลิงรีบกล่าว
"สกิน?"
"ใช่แล้วนายท่าน ร้านค้าแม่มดมีสกินสัตว์เลี้ยงน่ารักขายนะเจ้าคะ เพียงแต่ว่า... แพงไปนิดหนึ่ง" เยว่หลิงจ้องมองเธอด้วยแววตาเป็นประกายและมีความคาดหวังเล็กน้อย มือสองข้างบิดนิ้วไปมา
"เดี๋ยวข้าดูก่อน นี่มีสินค้าพวกนี้ด้วย!"
เยว่ปู้หว่านเปิดร้านค้าดู แผนกสกินสัตว์เลี้ยงเต็มไปด้วยสินค้ามากมาย—สกินลูกเสือขาวเทพ 1,500,000 เหรียญคริสตัล; สกินจิ้งจอกเงินเก้าหาง 2,500,000 เหรียญคริสตัล; สกินลูกฟีนิกซ์ 2,000,000 เหรียญคริสตัล; สกินลูกมังกรเขียว 2,800,000 เหรียญคริสตัล; ยังมีสกินแมวบ้านธรรมดา 100,000 เหรียญคริสตัล; สกินหมาคอร์กี้ 80,000 เหรียญคริสตัล; สกินกระต่ายหูตก 120,000 เหรียญคริสตัล ทุกอันมีป้ายกำกับว่า "สามารถมอบกายเนื้อให้ภูตระบบ ชิมรสอาหาร และมีปฏิสัมพันธ์ทางกายภาพกับโฮสต์ได้"
เยว่ปู้หว่านจ้องไปที่ข้อความ "สามารถชิมรสอาหาร" อยู่นานหลายวินาที เธอปิดร้านค้า ก้มลงมองภูตน้อยบนไหล่ที่มีท่าทางน่าสงสารและเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"เยว่หลิง ลองถามคำถามเมื่อกี้นั้นอีกครั้งสิ"
เยว่หลิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างไม่แน่ใจ "นายท่าน อร่อยไหมเจ้าคะ?"
เยว่ปู้หว่านคีบมะเขือม่วงชิ้นสุดท้าย ค่อย ๆ ใส่เข้าปาก เคี้ยวอยู่นาน กลืนลงไป ดื่มชานมหนึ่งอึก เช็ดปาก "ไม่อร่อย"
เยว่หลิงเงียบไป เธอบินไปตรงหน้าอีกฝ่าย เท้าสะเอว ใบหน้าน้อยพองเหมือนซาลาเปา "นายท่าน คิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบรึ? ท่านกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยเลยนะเจ้าคะ ยังมีเศษข้าวติดมุมปากอยู่เลย!"
เยว่ปู้หว่านแลบลิ้นตวัดเศษข้าวเข้าปาก "หมดแล้ว"
เยว่หลิงนั่งลงบนไหล่เธอด้วยความไม่พอใจ กระโปรงกลีบดอกไม้ยับยู่ยี่ "นายท่าน ท่านก็แค่ไม่อยากซื้อสกินให้ฉัน ท่านขี้งก!"