หกโมงตรง หมอกหยุดนิ่ง ห่างจากขอบหลุมแค่สองเมตร หมอกสีขาวเทาม้วนตัวเหมือนกำแพงที่มองไม่เห็น หลุมพร้อมหมดแล้ว คนยี่สิบกว่าคนจับคู่กันสองคนยืนประจำที่ กำคันเบ็ดไว้แน่น มองเส้นหมอกอย่างเครียด
เยว่ปู้หว่านยืนอยู่ริมหลุมสูงสุด กวาดตามองฝูงชน สายตาหยุดที่สี่คนจมูกเขียวหน้าช้ำแถวหลังสุด พี่หลงหดตัวอยู่กลางสามลูกน้อง ก้มหัวไม่กล้ามองนาง แต่มือสองข้างสั่น ไม่รู้ว่ากลัวหรือแค้น
“มัดสี่คนนั้นเข้ากับคันเบ็ด” เสียงเยว่ปู้หว่านไม่ดัง แต่ทุกคนได้ยินชัดเจน “เอาเชือกเหล็กผูกตัวพวกมัน เหวี่ยงเข้าไปในหมอกเป็นเหยื่อปลา”
ฝูงชนเงียบไปชั่วขณะ ทุกคนหันไปมองพี่หลงกับพวก แล้วมองเยว่ปู้หว่าน ไม่กล้าเชื่อ ใช้คนเป็นเหยื่อปลา? แขวนกับเชือกเหล็กเหวี่ยงเข้าหมอก? นั่นต่างอะไรกับการไปตาย?
หลินเสี่ยวเหอชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่ลังเลเลย ส่งสัญญาณตาให้ลูกจ้างสองสามคน พวกนั้นลังเลนิดหน่อย แล้วก็เดินไปหาพี่หลง
หน้าพี่หลงซีดเผือดทันที ถอยหลังสองก้าว แสร้งทำเป็นฮึกเหิมตวาดลั่น “หญิงอำมหิต! ข้าจะสู้กับเจ้า!” เขากำหมัดเตรียมพุ่งเข้าไป ถูกสามลูกน้องดึงไว้ หน้าสามลูกน้องซีดกว่าพี่หลงอีก ขายังสั่น
“พวกเจ้าอย่าไปฟังนาง! เราต่างก็ทำให้นางขุ่นเคือง นางเอาข้าเป็นเหยื่อปลาวันนี้ พรุ่งนี้ก็เอาพวกเจ้าเป็นเหยื่อปลาเหมือนกัน!” เสียงพี่หลงแหลมและบาดหู ในหมอกยิ่งทิ่มแทง “เราฉวยโอกาสนี้รวมตัวกันฆ่าหญิงนี่เสีย! ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าอยากทำงานอย่างนี้ทุกวันรึ!”
ฝูงชนไม่ขยับ หลายเปียวกำคันเบ็ดแน่นขึ้น ไม่เงยหน้า หมาป่าดำนั่งยองอยู่ขอบหลุม หัวเราะเยาะ ลิงหัวล้านพิงต้นไม้ หนังตาไม่กระดิกด้วยซ้ำ มีคนก้มหัวแกล้งทำไม่ได้ยิน มีคนถอยหลังเงียบ ๆ ครึ่งก้าว แต่ไม่มีใครออกตัวช่วยพี่หลงพูด พวกเขาต่างไม่อยากตาย ใครออกหน้าแทนเขา ผู้นั้นก็เป็นรายต่อไป
พี่หลงหาเรื่องเอง ตอนไปหาหลายเปียวก็บอกว่าทำให้นางขุ่นเคือง นางปล่อยเขาครั้งหนึ่ง คราวนี้เขาไปหาเรื่องหญิงนั่นสองครั้ง พวกเขาไม่อยากตายเป็นเพื่อน ตายเพื่อนไม่ตายตัว ใคร ๆ ก็รู้