หลี่เฟยเบียดอยู่ตรงกลาง ก้นหันไปทางจ้าวต้าหย่ง แย่แล้ว ท้องมันปั่นป่วนจนทนไม่ไหว "ปู๊ด——" ไม่ดังมาก แต่ชัดเจนพอดี ราวกับมีคนฉีกซองมันฝรั่งในห้องสมุดอันเงียบสงบ เสียงไม่ดัง แต่ทุกคนได้ยิน
ฉินอวี่นั่งยองอยู่เหนือปากท่อ ได้ยินเสียงนั้น ตาเบิกกว้างขึ้นทันใด "ฉันพนันว่าคนที่ตดคือหลี่เฟย"
เยว่ปู้หว่านมุมปากกระตุก "เห็นด้วย ขอลงด้วยหนึ่งเสียง"
เยว่หลิงโผล่ออกมาจากไหล่ของเธอ มือเล็กปิดปากหัวเราะคิก "ขอยืนยัน ฝีมือหลี่เฟยแน่"
ในท่อ ใบหน้าทุกคนบิดเบี้ยวพร้อมกัน ซุนเหล่ยน้ำตาไหลพรากเพราะกลิ่นฉุน หมอบอยู่ในท่อขย้อนแห้งๆ หลายครั้ง หน้าจ้าวต้าหย่งเปลี่ยนจากปกติเป็นเขียว แล้วจากเขียวเป็นคล้ำ "นี่แกตั้งใจใช่ไหม?"
หลี่เฟยหน้าแดงจนแทบจะเป็นเลือด เอ่ยอย่างเขินอาย "ผมบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ คุณเชื่อไหม?"
วินาทีต่อมา เขาก็กลั้นไม่อยู่อีก "ปู๊ด——ปู๊ดปู๊ดปู๊ด——" ยืดยาวกังวาน เสียงสะท้อนวนเวียนในท่อโลหะราวบทเพลงซิมโฟนีที่เพี้ยนจังหวะ
จ้าวต้าหย่งเผชิญศึกตรงหน้า เขากลั้นหายใจ อดกลั้นสุดขีดแล้วไม่จำเป็นต้องอดอีก ยื่นนิ้วเดียวออกไปตรงๆ อุดต้นตอตดอย่างแม่นยำ ร่างหลี่เฟยแข็งทื่อกะทันหัน ใบหน้าทั้งหมดแดงตั้งแต่ซอกคอจรดแนวผม คอแข็งทื่อหันกลับมา มองจ้าวต้าหย่งด้วยสายตาที่ทั้งซับซ้อน ทั้งตกตะลึง ทั้งเหลือเชื่ออย่างถึงที่สุด
จ้าวต้าหย่งหน้าตาย มืออีกข้างจิกขอบท่อแน่น เสียงทุ้มต่ำราวดังมาจากใต้พิภพ "ตดแกไม่เลิกใช่ไหม จะเปิดคอนเสิร์ตเสียงตดเหรอ? ไอ้ลูกเต่าแก่ ตั้งใจแน่ๆ! อยากแก้แค้นตดที่ฉันสวนกลับไปก่อนหน้าใช่ไหม แกนี่ใจคอก็เล็กจริงๆ"
หลี่เฟยหน้ากลัดกลุ้มแดงก่ำ "ก็บอกแล้วว่าไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยเหมือนนาย ที่พอโดนตดใส่แล้วต้องสวนกลับแก้เผ็ด"
ซุนเหล่ยอ้วกแตกเพราะกลิ่น หมอบอยู่ริมปากท่อ ผ่านช่องตะแกรงลวด เล็งแม่นยำอ้วกใส่หัวมอนสเตอร์สูงห้าเมตรที่อยู่ด้านล่าง อ้วกเหลืองซีดไหลย้อยตามหัวมอนสเตอร์ลงมา
มอนสเตอร์ที่ถูกเสียงดึงดูดยกมือขึ้นลูบหัวตัวเอง ก้มดูนิ้วมือ แล้วเงยหน้ามองปากท่อ