"เดี๋ยวก่อนสิ!"
เซียวปินโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ ฉินอวี่ตามมาติด ๆ จ้าวต้าหย่ง หลี่เฟย ซุนเหล่ย ก็ทยอยตามออกมา ห้าคนเต็มไปด้วยฝุ่น หน้าเป็นด่างดำสลับขาว ดูท่าทางกรำศึกหนัก แต่แววตายังดีอยู่ เยว่ปู้หว่านไม่หยุดฝีเท้า "จะตามฉันมาทำไม"
เซียวปินเร่งฝีเท้าเข้ามา เดินขนาบข้างเธอ "พรุ่งนี้ก็วันที่เจ็ดแล้ว คืนสุดท้าย เราร่วมมือกันดีกว่าสู้ตัวคนเดียว" เขาหยุดครู่หนึ่ง น้ำเสียงจริงจังขึ้น "คุณฆ่าอสูรคนเดียวก็ฆ่าอยู่แล้ว มีคนช่วยก็ยิ่งผ่านด่านได้ปลอดภัยขึ้น"
เยว่ปู้หว่านเอียงคอมองเขา "ตามฉันมาก็ต้องทำงาน ฉันไม่เก็บคนไร้ประโยชน์"
"ไม่มีปัญหา!" เซียวปินตอบฉับไว ฉินอวี่พยักหน้า จ้าวต้าหย่งยิ้มซื่อ ๆ หลี่เฟยกับซุนเหล่ยสบตากัน แล้วก็พยักหน้าตาม เยว่ปู้หว่านไม่ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ตอบตกลง ขาพวกเขาโตเองได้ เธอห้ามไม่อยู่ อีกอย่างถึงตอนนั้นน่าจะใช้ประโยชน์ได้บ้าง
เดินไปประมาณครึ่งชั่วโมง จากแผนที่ตัวช่วยในเกม ชี้ว่ามีกล่องสีหม่น ๆ ฝังอยู่ในดินครึ่งหนึ่งใต้ต้นไม้คอเอียงอยู่ริมทาง เยว่ปู้หว่านหยุด ย่อตัวลงงัดฝากล่อง ตัวล็อกสีสำริดขึ้นสนิมเขรอะ ฝาเปิดออก ทุกคนตะลึง
ขนมปังกรอบอัดแท่งเต็มกล่อง ก้อนละ 200 กรัม รสธรรมดา เรียงกันเป็นระเบียบ ดูด้วยตาไม่น่าต่ำกว่า 200 ก้อน ปากเซียวปินอ้าค้าง "นี่คุณเปิดสูตรโกงหรือเปล่า กล่องสมบัติสำริดเปิดได้ขนมปังกรอบอัดแท่งขนาดนี้ คุณคือมือทองกลับชาติมาเกิดเหรอ" ดวงตาฉินอวี่เบิกกว้าง เต็มไปด้วยความอิจฉา
"ถ้าวันแรกเจอกล่องบิสกิตเต็มกล่องนี้ ผมคงนอนแผ่ไม่สู้แล้ว แค่กินนี่ก็อยู่จนจบดันเจี้ยนได้" จ้าวต้าหย่งกลืนน้ำลาย สายตาหลี่เฟยติดแน่นอยู่ที่บิสกิต ถอนไม่ขึ้น ซุนเหล่ยดันแว่น แววตาหลังเลนส์เต็มไปด้วยคำว่า 'เหลือเชื่อ'
เยว่ปู้หว่านก้มลงหยิบบิสกิตก้อนหนึ่ง ฉีกซองกัดดังกร๊อบ เสียงกรอบกรุบ กลิ่นข้าวสาลีลอยฟุ้ง "รสชาติใช้ได้"