ห้องทดลองกว้างใหญ่มาก ใหญ่จนลำแสงไฟฉายส่องไม่ถึงสุดปลายทาง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นฟอร์มาลินผสมกลิ่นเน่าเหม็น พื้นมีฝุ่นหนา เหยียบลงไปรอยเท้าชัดเจน
ตรงกลางเป็นตู้กระจกขนาดมหึมา ขังบางอย่างไว้ข้างใน ไม่สิ ไม่ใช่คน แต่เป็นเงือก นางเงือกที่งดงามราวกับในเทพนิยาย
ครึ่งบนเป็นมนุษย์ ครึ่งล่างเป็นหางปลา ผมของนางเป็นสีเงินขาว ยาวสยายในน้ำราวกับแสงจันทร์ทอดลงบนผิวทะเล ผิวขาวราวเครื่องกระเบื้อง หน้าตางดงามประณีตเกินจริง หลับตาอยู่ ขนตายาว สะบัดไหวในแสงสะท้อนของน้ำ หางปลาเป็นสีทองอ่อน เกล็ดเล็กละเอียดเป็นระเบียบ ครีบหางพลิ้วเบาในน้ำดังผ้าโปร่ง
"นางตื่นแล้ว!" ลำแสงไฟฉายของหลี่เฟยส่องไป เปลือกตาของราชินีเงือกขยับเล็กน้อย ลืมตาขึ้นช้า ๆ ม่านตาสีทองอ่อน อบอุ่นนวลใสราวกับอำพันที่แสงแดดส่องทะลุ
"ช่วยข้าด้วย" นางมองพวกเขา ไม่ได้โจมตี ไม่ได้ส่งเสียงขู่ ปากขยับเล็กน้อย ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่พวกเขาฟังไม่เข้าใจ น้ำตาค่อย ๆ เอ่อคลอเบ้าตา ร่วงหล่นลงมาทีละหยาด กลั่นตัวเป็นไข่มุกเม็ดกลมมน จมลงก้นตู้ แววตาเต็มไปด้วยคำวิงวอนและความเศร้า มือทั้งสองวางบนผนังกระจก ว่ายน้ำขยับหางไปมา
"นางกำลังขอความช่วยเหลือจากพวกเราเหรอ?" ฉินอวี่ถามเสียงเบามาก
"นางใช่ราชินีเงือกหรือเปล่า?" ซุนเหล่ยดันแว่น ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ลำแสงไฟฉายส่องไปที่แผ่นป้ายโลหะข้างตู้กระจก "หมายเลขจับกุม 001 สปีชีส์: เงือก หมายเหตุ: คาดว่าเป็นราชินี"
รอบ ๆ ยังมีแท่นกระจกทรงเสาสูงอีกมากมาย หลากหลายขนาด ข้างในดองสิ่งประหลาดพิสดารต่าง ๆ แขนคน ตัวงู หัวปลา ตัวอย่างสัตว์ประหลาดที่ตัดต่อปะติดปะต่อกัน ลอยขึ้นลงในของเหลวสีเหลืองจาง หลับตานิ่งราวกับหลับใหล โต๊ะทดลองมีสมุดบันทึกหนาเตอะกระจัดกระจาย กระดาษเหลืองกรอบ ลายมือหวัดอ่านยาก
ทั้งประหลาดทั้งน่าสะพรึงกลัว...