"ร่างกายอ่อนแอซะขนาดนี้" เยว่ปู้หว่านที่อยู่ข้างบนเผลอใช้แรงดึงจนชายหนุ่มร่างกำยำตายคามือไป เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่นะ เจ้าของร้านที่ดูเหมือนจะไร้เรี่ยวแรงแทบไม่มีลมหายใจยังรอดได้ ส่วนนายที่ตัวโตเป็นวัวนี่แท้จริงแล้วข้างในกลวงเปล่า ช่างไร้ประโยชน์จริง ๆ นางเหลือบตามองอย่างดูแคลน
"ขอโทษทุกคนนะจ๊ะ กิจกรรมนี้ขอจบไว้แค่เพียงเท่านี้ก่อน คนนี้ฉันยังมีประโยชน์" เยว่ปู้หว่านกลัวว่าริมแม่น้ำจะถูกฆ่าตายไปอีกคน จึงได้แต่เสียดายที่ต้องหยุดกิจกรรมจ่ายเงินสุ่มของรางวัล แต่อย่างไรก็ตามนางได้ลิ้มรสความหวานแล้ว มุมปากยกยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "คราวหน้าค่อยว่ากันใหม่"
เยว่ปู้หว่านใช้พลังจิตออกคำสั่งกับเจ้าของร้านอีกครั้ง จากนั้นก็หมุนตัวจากไป "ทุกท่าน ละครดี ๆ กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วล่ะ"
ชั่วครู่ต่อมา ประตูหลังของโรงรับจำนำก็ถูกผลักเปิดออก เด็กฝึกหัดเดินนำทหารประเทศอาร์ที่สวมเครื่องแบบสีเหลืองอุจจาระเดินเข้ามา สายตาเหลือบไปเห็นริมแม่น้ำนั่งอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าบวมเป่งเหมือนหัวหมู เขียวช้ำเป็นรอยคล้ำ ตาสองข้างแทบจะลืมไม่ขึ้น มุมปากมีเลือดแห้งกรังติดอยู่
เด็กฝึกหัดตกใจกลัว "ท่านริมแม่น้ำ ท่านเป็นอะไรไป?"
ทหารประเทศอาร์ร่างเตี้ยอ้วนเดินเข้าไปหัวเราะลั่น "ท่านต้าถง ท่านทำตัวเข้าไปอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ยังไง?"
ริมแม่น้ำยกเปลือกตาขึ้น เสียงพูดไม่ชัด แต่ที่มุมปากกลับเผยรอยยิ้มโค้งแปลกประหลาดออกมา "เข้าไปสิ ฉันจะบอกให้"
ทหารประเทศอาร์ร่างเตี้ยอ้วนไม่ทันได้ระวังตัว ก้มตัวโน้มเข้าไปใกล้ เจ้าของร้านชักมีดสั้นออกมาจากอกเสื้ออย่างรวดเร็ว แล้วแทงเข้าที่กลางอกของเขาหนึ่งดอก
ทหารประเทศอาร์ร่างเตี้ยอ้วนเบิกตากว้าง เลือดไหลออกจากปาก "นาย..." เขาเผลอชักปืนพกที่เอวออกมา ยิงเข้าที่อกของเจ้าของร้านหนึ่งนัด