เยว่ปู้หว่านพบชายวัยกลางคนสวมชุดยาวสีเทาที่หน้าร้านขายยา กำลังโต้เถียงกับเจ้าของร้านเสียงเบา ดูเหมือนจะขอซื้อยาที่หายากบางชนิด
เยว่ปู้หว่านใช้ผ้าคลุมล่องหนยืนอยู่ที่ประตูอย่างไม่เกรงกลัว มองเขาอีกครั้ง—มุมมองช่วยเหลือของเกมแสดงว่าเขาไม่มี ID ผู้เล่น เป็น NPC พื้นเมือง สายตาของเธอได้รับการฝึกฝนภายใต้การเลี้ยงดูของม่ออู๋วั่ง เธอวิเคราะห์ได้ทันทีว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดา ฐานแข็งแกร่งเป็นนักสู้ มีรอยด้านที่ปากเสือ และระมัดระวังตัวมาก มองซ้ายมองขวาอย่างไม่ให้ใครสังเกตเพื่อระวังสิ่งรอบข้าง
หูที่ไวของเธอได้ยิน:
"เจ้าของร้าน มีเพนิซิลลินไหมครับ?"
"เพนิซิลลินอะไรกัน ร้านเล็กๆ แบบนี้จะมีได้ยังไง ของอย่างนี้แพงลิบลิ่ว มีค่าเท่าทอง แย่งกันยังไม่ได้เลย"
"เจ้าของร้าน แล้วซัลฟานิลาไมด์มีไหมครับ?"
"อันนั้นก็ไม่มี ตอนนี้พวกไอ้ญี่ปุ่นควบคุมเข้มงวดมาก ถ้าเจอเข้าก็โดนจับเข้าคุก ฉันจะกล้าขายได้ยังไง ไปดูที่อื่นเถอะ รีบไปเถอะ ฉันไม่รู้จักนาย" เจ้าของร้านสายตาก็ไม่แย่ รู้ว่าคนผู้นี้ไม่ธรรมดา ตกใจกลัวมองซ้ายมองขวาไปข้างนอก แอบหยิบขวดเครื่องปั้นดินเผาเล็กๆ จากตู้ยัดใส่มือเขา แล้วพูดเสียงเบา: "ฉันแอบให้นายแป้งยาสมานแผลที่บ้านฉันทำเอง เอาไปแล้วรีบไป พวกไอ้ญี่ปุ่นจ้องร้านยาอยู่ตลอด ซัลฟานิลาไมด์กับเพนิซิลลินนายลองไปดูตลาดมืดได้"