ในลานหลังโรงรับจำนำ ลูกจ้างที่สวมชุดสั้นซึ่งเคยติดตามเยว่ปู้หว่านกลับมา เห็นคนสองคนคนหนึ่งนั่งอยู่อีกคนนอนคว่ำหน้าอยู่บนกระบองเพชรอย่างไม่กล้าเชื่อ แล้วถอยหลังอย่างตกตะลึง อ้าปากค้าง: "ไม่ใช่ พวกคุณ..."
นี่คืองานอดิเรกพิเศษของพวกเขาหรือไง พวกเขาแฝงตัวอยู่ในเมืองผิงอันมาหลายปี ไม่เคยรู้เลยว่าท่านริมแม่น้ำและท่านมัตสึชิตะมีงานอดิเรกแบบนี้ด้วย ซวยจริง เขากลับมาเร็วเกินไป เจอฉากนี้เข้าพวกเขาจะฆ่าปิดปากเขาหรือเปล่านะ
"บ้าเอ๊ย นายมองอะไรกัน ฉันแค่ขาอ่อนแล้วพลาดล้มลงไปเอง เร็วเข้าเข้ามาช่วยฉันขึ้นมาหน่อย" เจ้าของร้านริมแม่น้ำสีหน้าซีดเผือดและเจ็บปวด เขาคิดอะไรอยู่กันแน่
เยว่ปู้หว่านซ่อนตัวยืนอยู่บนกำแพง หัวเราะอย่างมีความสุขกับฉากนี้ ที่แท้เธอแค่ใช้เวทมนตร์ธาตุมืดสาปให้เขาโชคร้ายหน่อย ๆ ไม่คิดว่าจะได้ผลแบบนี้ด้วย ใช้ได้ดีทีเดียว
"โอ้ โอ้ มาแล้ว" ลูกจ้างไม่เชื่อหรอก จะให้ทั้งสองคนขาอ่อนพร้อมกันได้ยังไง แต่ภายนอกยังคงนอบน้อมเข้าไปช่วยพยุงพวกเขาลุกขึ้น
พลางพูดกับริมแม่น้ำ: "ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมผิงอันแล้ว"
ริมแม่น้ำมีประกายวาบในแววตา: "หล่อนเป็นผู้หญิงคนเดียว ลงมือก็เป็นแท่งทองหนึ่งแท่ง แสดงว่าของบนตัวหล่อนต้องมีมากกว่านี้แน่ ไปบอกท่านใหญ่ที่ถนนตะวันตก บอกว่ามีแกะอ้วนมาเยือน ให้พวกเขามาช่วยตอนกลางคืน แล้วแบ่งของกัน มีประโยชน์ของแกด้วย"