เยว่ปู้หว่านเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย เปิดประตู เดินไปตามทางเดินชั้นบนลงไปชั้นล่าง
คฤหาสน์ตระกูลม่อใหญ่โตกว่าที่เธอคิดไว้มาก สองข้างทางเดินแขวนภาพวาดชื่อดัง ใต้เท้าเป็นพรมขนแกะทอมือ แต่ละก้าวเหมือนเหยียบบนก้อนเมฆ เหนือศีรษะมีโคมระย้าคริสตัลห้อยลงมาจากเพดานสูงสามชั้น หักเหแสงเป็นประกายละเอียด
ในหัวเธอดังเพลงประกอบขึ้นมาเองโดยไม่รู้ตัว — “ก้าวพลาดสู่ตำหนักสวรรค์ ทรงชักชวนให้ปล่อยทรายในมือ อ้าปากจะร้องแต่เสียงกลับแหบแห้ง ใบหน้าเรียวใส่เสื้อคลุมเรียกคำว่าเท็จ...”
นี่มันคฤหาสน์อะไรกัน นี่มันพระราชวังชัดๆ
เธอนึกถึงห้องเดี่ยวในหมู่บ้านกลางเมืองที่ค่าเช่าเดือนละห้าร้อยหยวนของตัวเองขึ้นมา พอมองดูคฤหาสน์หรูหราอย่างน่าเหลือเชื่อตรงหน้านี้อีกที ดวงตาแทบแดงก่ำ
ทำไมไม่ให้เธอข้ามมิติมาเกิดเป็นพระเอกเลยนะ
นี่มันรวยเกินไปแล้ว!
แต่พอคิดอีกที — อีกไม่ถึงครึ่งปีก็จะถึงวันสิ้นโลกแล้ว ตอนนั้นทุกอย่างตรงนี้จะกลายเป็นซากปรักหักพัง
จู่ๆ ใจของเยว่ปู้หว่านก็สมดุลขึ้นมา
ฮิฮิ
รวยไปจะมีประโยชน์อะไร วันสิ้นโลกมาถึง ธัญพืชและน้ำถึงจะเป็นของแข็ง
เธอเดินลงบันได เลี้ยวตรงสุดทางเดิน มุ่งหน้าไปยังโถงใหญ่
ในโถงใหญ่ คนรับใช้สองสามคนกำลังจัดแจกันดอกไม้ ได้ยินเสียงฝีเท้า ก็เงยหน้าขึ้นมาตามสัญชาตญาณ
จากนั้น ท่าทางของพวกนางก็แข็งค้างไปพร้อมกัน
บนบันได มีผู้หญิงคนหนึ่งในชุดกระโปรงยาวผ้าไหมแท้สีขาวนวลจันทร์กำลังค่อยๆ เดินลงมา
นางไม่แต่งหน้าจัด ทาเพียงลิปสติกสีถั่วแดงบางๆ บนใบหน้ามีความซีดเซียวหลังป่วยเล็กน้อย แต่ไม่ได้ลดทอนความงามล้ำเลิศเลยแม้แต่น้อย คิ้วเหมือนขุนเขาไกลเคลือบสีครามโดยไม่ต้องเขียน เขียวขจี; ริมฝีปากดังผลเชอร์รีแรกแย้ม โดยไม่ต้องแต้มก็แดงระเรื่อ ผมยาวสีดำสยายอยู่บนบ่าอย่างสบายๆ ปอยผมสองสามเส้นร่วงลงข้างใบหู ยิ่งขับให้ลำคอขาวผ่องนั้นดูเรียวงาม