วันสุดสัปดาห์ เยว่ปู้หว่านตื่นแต่เช้า
วันนี้เธอมีเรื่องสำคัญ—ไปถนนของโบราณลองเสี่ยงโชคดู
ก่อนหน้านี้เคยอ่านในนิยายว่า หยก ของโบราณพวกนี้มีพลังวิญญาณ สามารถทำให้พื้นที่มิติอัปเกรดได้ พื้นที่มิติของเธอตอนนี้มีที่ดินแค่สิบหมู่ น้ำพุวิญญาณวันหนึ่งได้แค่หยดเดียว คลังเก็บของสองพันตารางเมตร
ไม่พอ ห่างไกลจากคำว่าพอ
วันสิ้นโลกใกล้เข้ามาแล้ว เธอต้องรีบทำให้พื้นที่มิติอุดมสมบูรณ์
ถนนของโบราณอยู่ทางตะวันตกของเมือง เป็นตรอกเก่าแก่สองข้างทางเต็มไปด้วยแผงลอย ขายทุกอย่าง—เครื่องเคลือบ ภาพเขียนอักษร เหรียญทองแดง หยก หนังสือเก่าหนังสือพิมพ์เก่า
เยว่ปู้หว่านสวมแว่นกรอบดำหนา ใส่ชุดวอร์มธรรมดาไม่เด่น เดินเล่นสบาย ๆ บนถนน
เธอเดินไม่เร็ว แต่ทุกครั้งที่ถึงแผงจะหยุด รับรู้ว่าพื้นที่มิติมีปฏิกิริยาหรือไม่
เดินมาเกือบครึ่งถนน ไม่รู้สึกอะไรเลย
เยว่ปู้หว่านเริ่มท้อ เตรียมหาที่พักดื่มน้ำ พอเดินไปถึงแผงเก่าโทรมสุดทางตรอก จู่ ๆ หัวใจก็เต้นแรง
ไม่ใช่หัวใจเต้นเร็วธรรมดา
แต่เป็นพื้นที่มิติที่สั่นสะเทือน
เยว่ปู้หว่านหยุดฝีเท้า กวาดตามองแผงหนึ่งรอบ
เจ้าของแผงเป็นตาแก่หกสิบกว่า ผมหงอก สวมเสื้อแจ็คเก็ตเก่าซีดจาง นั่งดูโทรศัพท์บนม้านั่งพับ ท่าทีไม่สนใจใคร
บนแผงมีของไม่กี่อย่าง—ชามลายครามสีน้ำเงินหลายใบ สร้อยลูกปัดหลายเส้น หยกแขวนหลายชิ้น ดูไม่ได้มีค่าอะไร
สายตาของเยว่ปู้หว่านหยุดที่ใต้โต๊ะ
ก้อนหินค้ำขาโต๊ะ
ขนาดเท่ากำปั้น รูปทรงเหมือนหัวใจ สีหม่นด้าน พื้นผิวขรุขระ ดูเหมือนหินธรรมดาข้างทาง
แต่การตอบสนองของพื้นที่มิติ มาจากทิศทางนั้น
เยว่ปู้หว่านย่อตัวลงอย่างไม่แสดงอาการ หยิบหยกแขวนบนแผงขึ้นมาทำทีเป็นพิจารณา
"เถ้าแก่ หยกแขวนนี้ราคาเท่าไหร่"
เถ้าแก่เงยหน้ามองแวบหนึ่ง "อันนั้นน่ะ ห้าหมื่น"
เยว่ปู้หว่านแทบสำลักน้ำลายตาย
หยกแขวนห่วย ๆ ห้าหมื่น! ทำไมไม่ไปปล้น
เธอก้มดูหยกแขวนในมือ พบว่าพื้นที่มิติก็ตอบสนองต่อหยกแขวนนี้ แต่เบากว่าหินก้อนนั้นมาก
"แพงไป" เยว่ปู้หว่านวางหยกแขวนลง หยิบอีกชิ้น "แล้วนี่ล่ะ"
"ก็ห้าหมื่น"
เยว่ปู้หว่านขมวดคิ้ว เริ่มต่อราคา "ห้าร้อย"
เถ้าแก่เบิกตากว้างมองเธอ "สาวน้อย เธอก็ใจร้ายเกินไปแล้วนะ ของห้าหมื่นเธอต่อเหลือห้าร้อย"