เหลือเวลาอีกเพียง 15 วันก็จะออกจากแดนเจี้ยนยุคสาธารณรัฐแล้ว หนานเฉิงตอนนี้สงบราบรื่น ไม่มีกองทัพศัตรูมาบุกรุกอีก
เยว่ปู้หว่านจึงมอบหมายภารกิจเฝ้าเมืองทั้งหมดให้ผู้เล่นทั้งหลายดูแล หลินเสี่ยวเหอ เฮย์หลาง และทูโหว สามคนทำงานคล่องแคล่วและไว้ใจได้ เธอใช้พวกเขาอย่างสบายใจมาก จึงพาคนทั้งสามเหินขึ้นฟ้า เดินทางไปยังที่ต่างๆ เพื่อชื้อเสบียงและกวาดล้างสิ่งของอย่างหนักหน่วง
จุดแรกไปถึงบริเวณท่าเรือก่อน
ที่ท่าเรือสินค้ากองสูงเป็นภูเขา เรือสินค้าข้ามมหาสมุทรจอดเทียบท่าอยู่ในทะเล พ่อค้าต่างชาติเดินไปมาอย่างไม่ขาดสาย
เยว่ปู้หว่านพาหลินเสี่ยวเหอ เฮย์หลาง และทูโหว มาชื้อเสบียงที่นี่ ก่อนมา เธอสั่งให้คนทั้งสามสืบเสาะพื้นที่โดยรอบอย่างละเอียดแล้ว
ชายชาวผิวขาวที่กำลังโมโหหวดแส้ลงบนทาสผิวดำตรงหน้า คือวิลสัน เจ้าพ่อธุรกิจธัญพืชข้ามชาติ ผู้ครอบครองไร่นาอันกว้างใหญ่โพ้นทะเล
วิลสันตอนนี้สีหน้าเต็มไปด้วยความโหดร้าย แส้ในมือฟาดลงบนร่างทาสผิวดำครั้งแล้วครั้งเล่า
ทาสผิวดำคนนั้นแผลติดเชื้อ มีไข้สูงมาหลายวันแล้ว ตัวอ่อนเปลี้ยแม้แต่ของก็ยกไม่ไหว สภาพเหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย วิลสันโบกมืออย่างไม่พอใจ สั่งลูกน้องว่า “ไอ้คนนี้ไม่มีประโยชน์แล้ว ลากไปโยนลงทะเลให้ปลากินซะ”
“เดี๋ยวก่อน”
เยว่ปู้หว่านเดินเข้าไปขวางพวกเขาอย่างช้าๆ หยิบผงยาสีขาวบริสุทธิ์ละเอียดออกมาห่อหนึ่ง ยื่นไปตรงหน้าวิลสัน
“นี่คือเพนิซิลลิน รักษาโรคของเขาได้”
เธอค่อยๆ อธิบายฤทธิ์ยาอย่างละเอียด “แผลบาดเจ็บเน่าเปื่อยทุกชนิด แผลติดเชื้อ ไข้สูงโลหิตเป็นพิษ ปอดอักเสบ โรคอักเสบ รักษาได้ทั้งหมด ใช้ได้ทั้งคนและสัตว์ ตอนนี้ของในมือฉันมีตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ถึง 3 ตู้ รวม 10 ตัน”