อีกด้านหนึ่ง หลินเสี่ยวเหอ หมาป่าดำ และอีกาโล้น ทั้งสามยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ สายตาพลางอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ขวดยาเวทมนตร์หลากสีที่ถูกปิดผนึกอย่างดี เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ทั้งสามคนคิดในใจว่า ยาเหล่านี้จะมีฤทธิ์วิเศษอย่างที่พ่อค้าต่างชาติพูดหรือไม่
ในขณะเดียวกันก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ยังดีที่เหลือเวลาอีกเพียงสิบกว่าวันก็จะจบดันเจี้ยนแล้ว หากฤทธิ์ยาไม่เป็นอย่างที่โฆษณาไว้ พวกพ่อค้าพวกนั้นก่อเรื่องขึ้นมา พวกเขาคงไปไหนต่อไหนในดินแดนแถบนี้ไม่ได้เลย
เยว่ปู้หว่านมองเห็นท่าทีของทั้งสามคนได้หมด เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วหัวเราะเบาๆ: "พวกเธออยากรู้เหรอ?"
ทั้งสามคนพยักหน้าพร้อมกัน ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"เห็นกับตาดีกว่าฟังข่าวลือ สู้ลองสัมผัสด้วยตัวเองสักหน่อย" เยว่ปู้หว่านยิ้มมุมปาก
"จริงเหรอคะ?" ทั้งสามคนสบตากันเป็นประกายทันที เต็มไปด้วยความคาดหวัง
"ไม่มีปัญหาหรอก เอาไปดื่มสิ พรุ่งนี้ค่อยมาบอกฉันถึงความรู้สึกหลังใช้ยา" เยว่ปู้หว่านใจกว้างมาก หยิบยาเตรียมออกมาแจกให้แต่ละคนสองขวดคนละชนิด
ในใจนางมีแผนการอีกอย่าง ยาชุดนี้เป็นการปรุงครั้งใหญ่เป็นครั้งแรก กำลังขาดคนลองยากันพอดี ตอนนี้ทั้งสามคนอยากรู้อยากเห็น ก็ประหยัดเวลาที่ต้องไปหาคนอื่นอีก
"ขอบคุณท่านใหญ่!" หลินเสี่ยวเหอกล่าวขอบคุณพร้อมกับแสดงความเคารพ
"ขอบคุณหัวหน้า!" หมาป่าดำและอีกาโล้นพูดขอบคุณพร้อมกัน เก็บยาอย่างระมัดระวัง
พอถึงรุ่งเช้าของวันถัดมา หลินเสี่ยวเหอรีบมาถึงแต่เช้า ร่างกายตรง เดินมายืนอยู่ตรงหน้าเยว่ปู้หว่านด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย ดวงตาเปล่งประกายสดใสจนน่าตกใจ อดไม่ได้ที่จะดีใจ ชี้ไปที่หน้าอกของตัวเองแล้วพูดว่า: "ท่านใหญ่รีบดูสิครับ! ผมรู้สึกมั่นใจขึ้นมากเลย! สายตาสั้นและเอียงที่รบกวนผมมานานหายขาดเป็นปลิดทิ้ง ตอนนี้มองเห็นอะไรชัดเจนไปหมด โลกทั้งใบดูสว่างขึ้นอีกขั้น ดีใจมากจริงๆ! ขอบคุณท่านใหญ่มาก ยาของท่านมีฤทธิ์วิเศษจริงๆ มหัศจรรย์มาก!"