บนสมรภูมิ
เยว่ปู้หว่านมองเหล่าทหารบาดเจ็บที่แตกตื่นและตัวสั่นระริก เธอค่อยๆ หยิบรีโมทจากกระเป๋าออกมา
ท่ามกลางสายตาของทุกคน เธอกดเบาๆ
ตูมๆๆ——!!!
เสียงระเบิดดังต่อเนื่องสนั่นหวั่นไหว เปลวเพลิงพุ่งขึ้นฟ้า!
ค่าชื่อแดงของระบบแม่มดของเธอพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง: หนึ่งแสน! หนึ่งแสนห้าหมื่น! หนึ่งแสนแปดหมื่น!
ทหารบาดเจ็บหนึ่งแสนสามหมื่นคนนอกเมืองถูกระเบิดตายไปมากกว่าครึ่งในพริบตา!
เหลือเพียงห้าหมื่นคนที่แขนขาขาด มีบาดแผลทั่วมตัว แก้วหูแตก หูอื้อไม่หยุด ต่างวิ่งหนีตายอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
ในนั้นยังมีผู้เล่นญี่ปุ่นไอ้พวกญี่ปุ่นปนอยู่หนึ่งหมื่นคน ถ้าไม่มีความสามารถซ่อนอยู่และอยู่หลังสุดของขบวน คงตายไปเกินครึ่งเหมือนกัน
ผู้เล่นญี่ปุ่นที่รอดชีวิตถึงกับจิตใจแตกสลาย ตัวสั่นเทิ้ม
"แม่มด! แม่มดคนนี้ไม่ใช่มนุษย์! น่ากลัวเกินไป!!"
"ดีที่เราอยู่ข้างหลัง รีบหนีกันเถอะ"
"แม่มดคนนี้เก่งจริงๆ น่ากลัวมาก"
ลมแรงพัดผ่านไป ปัดเป่าควันดินปืน เผยให้เห็นสมรภูมิที่เต็มไปด้วยซากศพและเลือด ดูน่าสยดสยองและน่าสะเทือนใจ
เหล่านักรบฝ่ายแดงและผู้เล่นเคยเห็นฝีมือระดับเทพของเจ้านายมาก่อน แต่เมื่อเห็นฉากบดขยี้เช่นนี้อีกครั้งก็ยังอดใจสั่นไม่ได้
"ฆ่า!"
เยว่ปู้หว่านตะโกนเย็นชา ร่างกายพุ่งทะยาน กระโดดลงมาจากกำแพงสูงโดยตรง!
มือพลิก กำกระบี่เลเซอร์ไว้ แสงดาบสองเมตรปะทุขึ้นมาทันที ยืดออกเป็นแสงดาบยาวห้าสิบเมตร!
แสงเย็นเฉียบกวาดไป ทหารหมื่นนายสั่นสะเทือน!
"บุก! ตามเจ้านายไปฆ่าไอ้พวกญี่ปุ่น!"
"จัดการพวกผู้รุกรานหมานี่! แก้แค้น!"
ผู้เล่นเลือดเดือด ออกนอกประตูเมืองตามหลังอย่างกระตือรือร้น
เหล่านักรบฝ่ายแดงเป่าแตรโจมตี ทุกคนพุ่งเข้าใส่ เต็มไปด้วยเจตนารบ: "ฆ่า!! แก้แค้นให้พี่น้องร่วมชาติ!!"
บนสมรภูมิ เสียงร้องครวญครางและเสียงโหยหวนดังไม่ขาด
ทหารญี่ปุ่นนับไม่ถ้วนคุกเข่าร้องไห้ขอชีวิต