งานฉลองวันเกิดอายุครบเจ็ดสิบของท่านประมุขตระกูลม่อ แม้จะเอ่ยว่าเป็นเพียงงานเลี้ยงภายในครอบครัว แต่ความโอ่อ่านั้นหาได้น้อยไม่ หน้าคฤหาสน์เต็มไปด้วยรถหรูหรา ป้ายทะเบียนทหาร รถสีดำของแวดวงการเมือง รุ่นลิมิเต็ดของบรรดานักธุรกิจดัง เรียงรายสุดลูกหูลูกตา
เยว่ปู้หว่านยืนอยู่ข้างรถ สูดลมหายใจเข้าลึก ม่ออู๋วั่งก้มลงมองเธอแวบหนึ่ง ดวงตารูปดอกท้อคู่นั้นเปี่ยมด้วยรอยยิ้มจาง ๆ "ตื่นเต้นงั้นเหรอ"
"สักหน่อย" เยว่ปู้หว่านตอบตามตรง
ม่ออู๋วั่งงอแขนขึ้นเล็กน้อย เยว่ปู้หว่านนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือเข้าไปคล้องแขนเขาไว้ มือของเขาทาบลงบนหลังมือเธอ อุณหภูมิจากฝ่ามือส่งผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ อบอุ่นและหนักแน่น
"ไปกันเถอะ"
ตระกูลม่อรับราชการทหารมาหลายชั่วอายุคน ท่านประมุขม่อเจิ้นซานอายุเจ็ดสิบปี ยศถึงขั้นแม่ทัพ เกษียณมาเนิ่นนานแล้ว ทว่าบารมียังไม่เสื่อมคลาย บุตรชายสามคน—คนโตม่อซือหย่วน วัยห้าสิบ ผู้บัญชาการเขตทหาร บิดาของม่ออู๋วั่ง คนรองม่อซือหมิง รับราชการพลเรือน คนเล็กม่อซือหัว ทำธุรกิจ ม่ออู๋วั่งเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของสายหลัก และเป็นหลานที่ท่านประมุขรักใคร่ที่สุด เมื่อสิบปีก่อนอากงสาวของตระกูลม่อเสียชีวิต นางครองตัวเป็นโสดตลอดชีวิต เอ็นดูม่ออู๋วั่งเป็นพิเศษ จึงมอบมรดกทั้งหมดให้แก่เขา ลูกพี่ลูกน้องคนอื่น ๆ ได้ส่วนแบ่งแค่กิจการเล็ก ๆ น้อย ๆ ต่างอิจฉาจนตาร้อนผ่าว หลังจากม่ออู๋วั่งรับช่วงต่อ เขาขยายทรัพย์สินให้เติบโตขึ้นสามสิบเท่า กลุ่มบริษัทม่อซื่อจึงกลายเป็นอาณาจักรธุรกิจที่ไม่มีใครกล้าดูแคลนในวันนี้ ความอิจฉากลายเป็นความริษยา ความริษยากลายเป็นความชิงชัง
ภายในห้องโถง เสียงแก้วกระทบกันดังไปทั่ว หวงเหม่ยหัว มารดาของม่ออู๋วั่งยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน ทั้งที่อายุสี่สิบกว่าแต่ดูเหมือนยังไม่ถึงสามสิบ ดูแลตัวเองดีเยี่ยม ผิวขาวเนียน หน้าตาคมเข้มงดงาม สวมกี่เพ้าสีเขียวม่อ หุ่นโดดเด่นเหนือใคร นางชื่นชอบรูปโฉมเป็นที่สุด ครั้นเมื่อแต่งงานกับม่อซือหย่วน ก็เพราะเห็นว่าเขาหน้าตาดี ยี่สิบกว่าปีผ่านไป ความสัมพันธ์ของสามีภรรยายังคงหวานชื่นเหมือนน้ำผึ้งเคล้าน้ำตาล