กลับถึงคฤหาสน์ก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว เยว่ปู้หว่านอาบน้ำเสร็จ พลันจิตใจเกิดความคิดหนึ่ง เธอเข้าสู่พื้นที่มิติ
พื้นที่ร้อยหมู่เขียวชอุ่ม เถามันหวานเลื้อยเต็มผืนดิน ผักกาดขาวห่อหัวแน่น ต้นข้าวโพดสูงกว่าเธอเสียอีก น้ำพุวิญญาณไหลรินไม่ขาดสาย ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของดินและพืชพันธุ์
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พับแขนเสื้อขึ้น เริ่มลงมือทำงาน
เก็บเกี่ยวข้าวหนึ่งหมู่ แล้วก็ข้าวสาลีอีกหนึ่งหมู่ แล้วก็ข้าวโพดอีกหนึ่งหมู่ ก้มตัด มัดฟ่อน ขนย้าย ทำไปได้สามหมู่ เอวแทบจะยืดไม่ขึ้น เหงื่อท่วมหัว
"ไม่ได้การ ขืนเป็นแบบนี้ข้าคงเหนื่อยตายสักวัน"
เธอออกจากพื้นที่มิติ เปิดมือถือสั่งของ รถเกี่ยวข้าวขนาดใหญ่ เครื่องหว่านเมล็ด เครื่องพรวนดิน สั่งอย่างละสองคัน สามวันจะมาส่งที่โกดัง ถึงเวลาค่อยเก็บเข้าพื้นที่มิติ ที่ดินร้อยหมู่ สามวันก็จัดการเพาะปลูกเสร็จสิ้น
เสร็จงานแล้ว เธอเดินไปเดินเล่นในสวนผลไม้ ต้นกล้วยห้อยพวงผลเต็มต้น ทุเรียนสุกงอม แอปเปิ้ลแดงก่ำ ลิ้นจี่กับลำไยหนักพวงจนกิ่งห้อยย้อย ในแปลงแตงโมมีแตงโมลูกใหญ่กลมดิกกลิ้งเต็มไปหมด เยว่ปู้หว่านเลือกลูกหนึ่ง เคาะฟังเสียงเบาๆ อุ้มกลับมาริมน้ำพุวิญญาณ ผ่าออกด้วยมีดเดียว —เนื้อสีแดง เมล็ดดำ น้ำฉ่ำ กลิ่นหอมหวานของแตงโมลอยตลบเข้ามาจนแทบจะติดจมูก
เธอกัดเข้าไปหนึ่งคำ ตาพลันสว่างวาบ "แม่เจ้า! แตงโมลูกนี้มันอร่อยเกินไปแล้ว!" น้ำหวานใสซ่าซ่านในปาก พร้อมกลิ่นหอมหวานเย็นชื่นใจอันเป็นเอกลักษณ์ของน้ำพุวิญญาณ เธอกินรวดเดียวหมดครึ่งลูก จนแน่นท้องพักพิงต้นไม้ไม่อยากขยับตัว แล้วก็จัดการหั่นครึ่งลูกที่เหลือเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่กล่องถนอมอาหาร
"พรุ่งนี้เอาแตงโมไปฝากคุณอู๋วั่งสักลูก แล้วก็เก็บลิ้นจี่ ลำไย สตรอว์เบอร์รีไปให้ด้วย"
เธอเก็บผลไม้ที่ดีที่สุดใส่ตะกร้าหนึ่งใบ ยัดใส่กล่องถนอมอาหาร จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย พลางนึกถึงสีหน้าตอนที่พรุ่งนี้เขาได้กินผลไม้พวกนี้ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นมา