ตอนที่ซูจิ่นซิ่วออกมาจากสถานีตำรวจ ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา แต่ในใจกลับกำลังด่าทอทุกสิ่ง
เธอนั่งเข้าไปในรถ ซูจิ่นอวี๋และซูจิ่นเหยียนประกบซ้ายขวาคอยประคับประคอง คนหนึ่งยื่นกระดาษทิชชู่ อีกคนลูบหลังให้ สงสารราวกับว่าเธอถูกกระทำอย่างแสนสาหัส
“หวานใจอย่าร้องไห้เลย พี่อยู่นี่แล้วนะ”
“คนแบบนั้นไม่คู่ควรให้เธอเสียใจ นางไม่สมควรได้รับ”
ซูจิ่นซิ่วซุกหน้าลงในอ้อมอกของซูจิ่นอวี๋ ไหล่กระตุกเป็นจังหวะ ร้องไห้ได้น่าสงสารน่าเอ็นดู
ไม่มีใครเห็นว่าใต้เปลือกตาของเธอไม่มีน้ำตาสักหยด
เธอกำลังครุ่นคิด
คิดถึงนิยายเรื่องนั้น
นิยายที่เธอทะลุเข้ามา มีชื่อว่า "ยุควิบัติ คุณหนูตัวจริงถูกตามใจจนเป็นดารา"
ในหนังสือต้นฉบับ นางเอกชื่อเยว่ปู้หว่าน เป็นคุณหนูตัวจริง มีพื้นที่มิติ มีน้ำพุวิญญาณ มีสัตว์เลี้ยงน่ารัก มีพลังพิเศษ หลังจากวันสิ้นโลกก็ไปได้สวย มีผู้มีอิทธิพลจากหลายฝ่ายรักใคร่
ส่วนตัวตนที่เธอข้ามมาสวมบทบาทนี้—ซูจิ่นซิ่ว คุณหนูตัวปลอม ในหนังสือต้นฉบับเป็นแค่ตัวประกอบ
คุณหนูตัวปลอมในหนังสือต้นฉบับอิจฉาคุณหนูตัวจริง สร้างอุปสรรคต่างๆ นานา สุดท้ายก็ถูกขับออกจากกลุ่ม ต้องใช้เรือนร่างล่อลวงผู้ชายต่างๆ เพื่อคอยหาเรื่องนางเอกเรื่อยมา สุดท้ายถูกนางเอกจัดการด้วยน้ำมือตนเอง ตายอย่างหมดจด
ตอนที่ซูจิ่นซิ่วอ่านนิยายเรื่องนี้ เธออ่านอย่างตื่นเต้นเอามากๆ เธอชอบนางเอก ชอบบรรดาผู้มีอิทธิพลทั้งหลาย ชอบเนื้อเรื่องในวันสิ้นโลก
แต่หลังจากที่เธอทะลุเข้ามา กลับพบว่าตนเองไม่ใช่นางเอก
เธอคือตัวประกอบนั่นเอง
ตอนนั้นซูจิ่นซิ่วแทบคลั่ง
ทำไมกัน? ทำไมเยว่ปู้หว่านถึงเป็นที่รักของทุกคน แต่เธอกลับเป็นตัวประกอบ? ทำไมเยว่ปู้หว่านถึงมีพื้นที่มิติ แต่เธอกลับไม่มีอะไรเลย? ทำไมผู้มีอิทธิพลทั้งหล่อทั้งเก่งถึงได้รักเยว่ปู้หว่านกันหมด?