บนถนนมีผู้คนเดินผ่านไม่มากนัก พ่อค้าเร่สองสามคนนั่งยองๆ อยู่ข้างทาง ต่อหน้าพวกเขามีตะกร้าผักวางกองอยู่สองสามมัดผักซีดๆ แมลงวันบินวนเวียน เธอย่อตัวลงหน้าร้านขายผักแห่งหนึ่ง หยิบผักขึ้นมาหนึ่งกำถามราคา
ชายแก่ขายผักยื่นสามนิ้วออกมา: "สามสิบทองแดงต่อจิน"
ค่าเข้าตอนเข้าเมืองแค่ห้าทองแดง ผักนี่แพงไปหน่อยนะ เขาอ่านความคิดเธอออก ชายแก่ถอนหายใจ: "อย่าหาว่าแพงเลย ตอนนี้สงครามเกิดขึ้นทุกหนทุกแห่ง เข้าเมืองออกเมืองก็โดนไอ้พวกญี่ปุ่นรีดไถ เรื่องเกี่ยวกับของกินน่ะ แพงไปหมด เมื่อก่อนแป้งขาวสามสิบทองแดง ตอนนี้สามร้อยทองแดงต่อจินแล้ว"
เยว่ปู้หว่านวางผักลง แล้วถามราคาเนื้อ ชายแก่บอกว่าห้าร้อยทองแดงต่อจิน กินไม่ไหว
เธอคำนวณในใจ หนึ่งพันทองแดงเท่ากับเงินหนึ่งหยวนใหญ่ ราคาสินค้าตอนนี้ ผักหนึ่งจินพอให้ครอบครัวสามคนกินหนึ่งมื้อ ราคาเนื้อแพงขึ้นสิบเท่า เธอลุกขึ้นยืน รู้ความในใจแล้ว
...
เธอเดินเข้าไปในโรงรับจำนำที่มุมถนน หลังเคาน์เตอร์มีชายวัยกลางคนผอมแห้งนั่งอยู่ หนวดเครารูปเลขแปด ตาเล็กๆ สวมชุดยาวผ้าแพร ดวงตาสองข้างกลิ้งไปมาอยู่บนตัวเธอเหมือนคันชั่ง แล้วจ้องไปที่แท่งทองคำหนาสองนิ้วในมือเธอ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เยว่ปู้หว่านวางแท่งทองลงบนเคาน์เตอร์: "จำนำ แลกเป็นเงินหยวนใหญ่"
"นี่มาจากไหน?" เจ้าของร้านหยิบแท่งทองขึ้นชั่งในมือ แล้วยกส่องดูแสง ชั่งในมืออีกที กัดเข้าปากหนึ่งที ยืนยันว่าเป็นของแท้ แล้วเอาไปชั่ง ตกลงหนักหนึ่งตำลึง ความบริสุทธิ์ก็เต็ม