หกนาฬิกาตรง ขอบฟ้าเผยเส้นสีเทาขาว หมอกหนาเริ่มหดตัวเหมือนน้ำลด ค่อยๆ ล่าจากพื้นดินกลับสู่ทะเล เยว่ปู้หว่านยืนบนคบไม้ มองแนวกำแพงหมอกสีเทาขาวที่เคลื่อนตัวถอยหลังออกไปช้าๆ เผยท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว ทัศนวิสัยเปิดกว้างขึ้น อากาศก็ไม่ชื้นแฉะอีกต่อไป
หล่อนเปิดหน้าจอเกมสวรรค์เลือกดูจำนวนคนในดันเจี้ยน — 10,0000/75,213 คน เพียงชั่วข้ามคืน มีคนตายเพิ่มอีกหมื่นกว่าคน หล่อนปิดหน้าจอ กระโดดลงจากต้นไม้
ตอนกลับมาถึงบ้านไม้ประกอบ หล่อนสังเกตเห็นว่าบนยอดเขาไกลออกไปฝั่งตรงข้ามมีคนเพิ่มขึ้นกลุ่มหนึ่ง ประมาณสิบกว่าคน กำลังสร้างที่หลบภัย หัวหน้าเป็นชายมีแผลเป็นบนใบหน้า อายุสี่สิบต้นๆ แววตาดุดัน รูปร่างกำยำล่ำสัน เนื้อกายเต็มไปด้วยมัดกล้าม ลูกน้องของเขาเดินตรวจตราไปทั่วบริเวณ ถือมีดพร้า ท่อนเหล็ก และยังมีหน้าไม้อีกหลายคัน มีผู้เล่นเดี่ยวๆ หลายคนถูกพวกเขาขวางไว้ ห่างออกไปไม่ไกล ลูกน้องของชายแผลเป็นรื้อกระเป๋าพวกเขา เอาน้ำกับอาหารไป แล้วผลักคนเหล่านั้นหลีกไปข้างหนึ่ง
ลูกน้องตัวสูงใหญ่สองคนยืนขวางกลางทาง รูปร่างสูงใหญ่กำยำ รอบกายแผ่กลิ่นอายดิบเถื่อนของนักเลงหัวไม้ สายตาเย็นชา คำพูดหยาบคาย พวกมันขวางกลางถนนไว้ตรงๆ สกัดชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่งที่เดินมาด้วยกัน ทั้งคู่หน้าตาดีมีเสน่ห์อยู่ไม่น้อย
หมาป่าดำกอดอก ผิวคล้ำจัด สายตาชั่งเชิงกวาดมองทั้งสองคน "เขตนี้พวกเราแก๊งป้าเตารับผิดชอบ จะอยู่ต่อต้องจ่ายค่าคุ้มครอง จะไปก็ต้องจ่ายค่าผ่านทาง"
ลิงหัวล้านสาวเท้าเข้าไปอีกก้าว หัวล้านเป็นมันเงา ทำท่ามะเร็งก้ามปูเลิกคิ้ว น้ำเสียงยโส "ฉลาดหน่อยก็ขนของออกมา ของใช้ เสบียง ของสวมใส่ เครื่องมือ ไอเทม เอาออกมาหมด อย่าซ่อนสักชิ้น ถ้าไม่ให้ วันนี้อย่าคิดก้าวออกจากนี่ไปครึ่งก้าว โดนด่าก็หาตัวเอง"
"เราไม่มีเสบียงเลย ได้โปรดเถอะ ปล่อยพวกเราไปนะ" เฉินไข่หน้าซีดเผือดในทันที สัญชาตญาณดึงเซี่ยจือไปไว้ข้างหลัง แต่ก็เป็นแค่แอ็คท่าไม่จริง เบื้องหลังแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว ในใจคิดแต่อย่าพาตัวเองเดือดร้อน
เซี่ยจือขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกไม่ดีขึ้นมาจางๆ สัญชาตญาณกำปลายเสื้อแน่น สายตาเฝ้าระวังจับจ้องสองคนตรงหน้า