"ใช่ นี่คือวิธีที่พวกญี่ปุ่นในเมืองใช้กดดันกองโจรฝ่ายแดง เค้าควบคุมเกลือ ไม่ใช่แค่ขึ้นราคา แต่ยังจำกัดการซื้ออีก พวกเราชาวบ้านจนๆ แบบนี้ข้าวยังกินไม่พอ จะไปมีเงินซื้อเกลือที่ไหน ไม่ให้ซื้อเยอะ หนึ่งคนต่อเดือนซื้อได้แค่ครึ่งตำลึง ยังต้องเข้าไปต่อคิวในเมือง พวกเราชาวบ้านแบบนี้จะไปซื้อที่ไหนได้ รอดชีวิตไปวันๆ ก็บุญแล้ว" สายตาของแม่ของยาหยาแฝงไปด้วยความโกรธแค้น
เยว่ปู้หว่านดวงตาเป็นประกาย ถามว่านี่ปีอะไร เดือนอะไร วันที่เท่าไหร่
แม่ของยาหยาคิดแล้วตอบว่า "ปีที่ยี่สิบหกแห่งสาธารณรัฐ วันที่สามสิบเดือนสิบเอ็ด"
เยว่ปู้หว่านถามอีกว่าเมืองที่ใกล้ที่สุดชื่ออะไร เธอตอบว่าชื่อหนานผิง
เยว่ปู้หว่านรู้สึกใจสั่น หนานผิง หนานเฉิง ไม่ใช่สิ เธอเริ่มมีความคิดบางอย่างขึ้นมาในใจ
"ขอถามหน่อยค่ะ หนานผิงไปทางไหนคะ ฉันอยากไปหนานผิงพึ่งญาติ"
แม่ของยาหยายิ้มแล้วชี้ไปทางทิศใต้ "เดินตรงไปจากนี่อีกสองชั่วโมงก็ถึง หมู่บ้านเราถือว่าใกล้หนานผิงแล้ว สาวๆ หลายคนอยากแต่งงานเข้ามาในหมู่บ้านเราเลย"
เธอกล่าวขอบคุณ แล้วลุกขึ้นจากไป
ก่อนจะออกจากบ้าน ตอนที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ทันสังเกต เธอวางถุงผ้าดำใบเล็กที่ใส่เกลือหยาบหนักสองจินไว้บนโต๊ะ ตอนที่เดินออกจากหมู่บ้าน ได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้หญิงคนนั้นวิ่งตามออกมาอยู่ด้านหลัง แต่เธอไม่หันกลับไป
เสียงของผู้หญิงลอยมาตามลม "คุณหนู— คุณชื่ออะไร— ขอบคุณนะ"
เยว่ปู้หว่านไม่ตอบ หักเลี้ยวเข้าทางภูเขา ร่างหายไปในเงาไม้