"แกทำอะไรอยู่ นั่งยองๆ อยู่ตรงนั้น จะอึหรือไง?"
เสียงเด็กสาวใสแจ๋วดังขึ้นข้างหู พร้อมแววตาอยากรู้อยากเห็นแบบเด็กๆ เยว่ปู้หว่านเงียบไปครู่หนึ่ง มองเจ้าตัวเล็กที่สูงแค่เข่าของเธอ ในหัวเหลือเพียงความทรงจำตอนที่เคยดูวิดีโอสุดฮาที่ดังกระหึ่ม ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งคำพูดนี้จะตกมาอยู่ที่หัวของเธอ
เธอยังไม่ทันได้ตอบ เสียงแจ้งเตือนของเกมสวรรค์เลือกก็ดังขึ้นในหัว: "ติ๊ง——เนื่องจากคุณเป็นผู้เล่นที่โดดเด่นที่สุดในตอนนี้ คุณได้รับเลือกให้เป็นสตรีมเมอร์ของเกม การมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชมมากขึ้นจะมีโอกาสได้รับทิป โดยรายได้แบ่งครึ่ง"
เยว่ปู้หว่านงงไปครู่หนึ่ง เปิดไลฟ์แล้วเหรอ? เธอเปิดแผงเกมดู——บนหน้าจอ เธอแต่งตัวซอมซ่อนั่งยองๆ อยู่ในพุ่มไม้ กำลังจ้องมองเด็กหญิงตัวผอมแห้งคนหนึ่ง จำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์กำลังเพิ่มขึ้น ข้อความเด้งขึ้นอย่างรวดเร็ว:
"ฮ่าๆ ตลกว่า สตรีมเมอร์มาอึที่นี่รึไง"
"สตรีมเมอร์แม่มดเปิดไลฟ์อีกแล้ว! ยินดีต้อนรับกลับมา!"
"นี่มันดันเจี้ยนอะไรกัน ทำไมเสื้อผ้าขาดขนาดนี้?"
"เด็กหญิงคนนั้นดูน่าสงสารจัง..."
"นั่งยองๆ อยู่ในพุ่มไม้แล้วโดนเด็กจับได้ สตรีมเมอร์เองก็มีวันนี้นะ"
เยว่ปู้หว่านไม่สนใจข้อความในตอนนี้ หันไปมองเด็กหญิงตรงหน้า
เธอพยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูอ่อนโยน: "ฉันแค่หิวจนหน้ามืด เลยต้องนั่งพักสักครู่"
ยาหยาเอียงคอ มองด้วยดวงตากลมโตขาวดำชัดเจน: "อย่างนี้นี่เอง พี่สาว ถ้าหิวก็ควรดื่มน้ำเยอะๆ นะคะ ดื่มน้ำเยอะๆ จะได้ไม่หิว หนูก็ทำแบบนี้ ฮ่าๆ"