วันที่สองของวันสิ้นโลก ซูจิ่นซิ่วตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวด ไข้ขึ้น และความรู้สึกไม่สบายตัว
ไม่ใช่เพราะแสงแดดปลุกให้ตื่น แต่เป็นเสียงกรีดร้องที่ทำให้สะดุ้งตื่น เสียงกรีดร้องในทางเดิน เสียงร่ำไห้ในห้องขัง มีคนทุบประตูเหล็กแล้วตะโกนว่าให้ปล่อยฉันออกไป มีคนขดตัวอยู่มุมห้องแล้วตัวสั่นงันงก อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเน่าที่บอกไม่ถูกปนกับสนิมเหล็กและกลิ่นเลือด ซูจิ่นซิ่วนั่งขึ้นจากพื้นซีเมนต์เย็นเยียบ เธอกระดิกนิ้วแล้วขยับข้อมือ พลังเย็นวาบสายหนึ่งพุ่งจากตันเถียนไปยังปลายนิ้ว ยกมือขึ้น สายน้ำบาง ๆ สายหนึ่งพุ่งออกจากฝ่ามือ กระทบกำแพงแล้วกระจายเป็นละอองน้ำ
"ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ ๆ! พลังน้ำ ฉันปลุกพลังพิเศษได้แล้ว" มุมปากของซูจิ่นซิ่วค่อย ๆ แยกออกกว้าง ใบหน้าบอบบางอ่อนหวานแต่ซูบตอบนั้นมีรอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้น ก่อนวันสิ้นโลก แม้จะไม่ได้พื้นที่มิติน้ำเต้าหยก แต่ก็ได้พื้นที่มิติลูกปัดหยกมา พอวันสิ้นโลกมาถึง พลังพิเศษก็ตื่นขึ้นเอง ฟ้าก็ช่วยฉัน ฉันนี่แหละคือนางเอกคนใหม่ของโลกนี้
ประตูเหล็กของห้องขังเริ่มสั่นคลอน ไม่ได้เปิดจากด้านนอก แต่ถูกฉีกออกจากด้านนอกด้วยความรุนแรง ประตูเหล็กทั้งบานพร้อมวงกบถูกใครบางคนดึงออกจากผนัง กระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ฝุ่นตลบฟุ้ง ลี่หานยืนอยู่ตรงประตู
ชุดรบสีดำ ตัวเปื้อนเลือด บ่าซ้ายมีแผลลึกเห็นกระดูก มือถือมีดฟันเล่มหนึ่งที่ยังมีเลือดหยดอยู่ แววตาเย็นชากวาดมองห้องขัง แล้วหยุดที่ผู้หญิงในชุดนักโทษสีเทาตรงมุมห้อง ดวงตาเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง "ซิ่วซิ่ว ฉันมารับเธอแล้ว"
"พี่หาน ทำไมพี่เพิ่งมา?" ซูจิ่นซิ่วยืนขึ้นแล้วเดินไปตรงหน้าเขา พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ มองดูแผลของเขา เอื้อมมือแตะเบา ๆ สายน้ำสายหนึ่งไหลจากฝ่ามือปกคลุมแผล ลี่หานก้มหน้ามองสายน้ำนั้น ในแววตามีทั้งความเจ็บปวดใจและความประหลาดใจ แผลของเขาหายเร็วขึ้น ถึงจะหายสนิทไม่ได้ แต่เลือดก็หยุดแล้ว "ขอโทษ ฉันมาช้าไป วันสิ้นโลกมาถึง ข้างนอกวุ่นวาย ฉันถึงหาโอกาสเข้ามาได้ ต่อจากนี้มีฉันอยู่ จะไม่ให้เธอต้องลำบากอีก ซิ่วซิ่ว เธอปลุกพลังพิเศษได้แล้ว? พลังน้ำ?"