เยว่ปู้หว่านยืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นสาม มองลงไปด้านล่าง
ต้นไม้ดอกไม้ในสวนพากันเติบโตอย่างบ้าคลั่งราวกับเสียสติ ดอกกุหลาบบานใหญ่เท่าปากชาม เถาเยว่จี้เลื้อยปกคลุมผนังไปครึ่งด้าน ต้นแปะก๊วยไม่กี่ต้นนั้นสูงทะลึ่งขึ้นห้าหกเมตรภายในสามวัน กิ่งก้านใบแน่นทึบจนแทบจะบังแสงแดดไว้หมด ไวรัสไม่เพียงแต่แพร่เชื้อสู่คนและสัตว์ พืชเองก็กลายพันธุ์ เพียงแต่พืชส่วนใหญ่ที่กลายพันธุ์ไม่ได้มีลักษณะก้าวร้าว หากแต่เป็นการเติบโตอย่างบ้าคลั่ง
เสียงซอมบี้กระแทกประตูดังมาจากด้านล่าง เสียงทึบตึง ตึง ตึง ราวกับมีอะไรบางอย่างเอาหัวชนประตูเหล็ก เยว่ปู้หว่านมองจากจอมอนิเตอร์วงจรปิด เห็นซอมบี้เจ็ดแปดตัวอัดแน่นอยู่ตรงหน้าประตู ผิวหนังสีขาวเทา เบ้าตาลึกโบ๋ มุมปากมีคราบเลือดสีดำแดง เล็บยาวเหมือนกรงเล็บ ขูดบนประตูเหล็กเกิดเป็นรอยขาวเป็นทางๆ เธอเคยเห็นซอมบี้ในหนังมาก่อน ในความทรงจำของเจ้าเดิมก็มีภาพของวันสิ้นโลก แต่การได้เห็นกับตาก็ยังแตกต่างออกไป ท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมา เธอสูดหายใจลึกกดมันลงไป น่าขยะแขยงจนอยากอาเจียน
วันนี้เธอต้องปรับตัวให้ชินกับความโหดร้ายของวันสิ้นโลกและซอมบี้ที่น่าเกลียดน่ากลัว ต้องเอาชนะแรงกดดันทางจิตใจให้ได้
หวงเหม่ยหัวนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก มือถือถ้วยชา สีหน้าไม่ค่อยดีนัก ป้าหวังและพ่อบ้านโจวยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปด้านนอกแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบดึงม่านปิด
ลู่เฉินพิงอยู่ข้างราวบันได บนสันจมูกมีแว่นกรอบทองอันนั้น ก่อนวันสิ้นโลกเขาเป็นผู้ช่วยพิเศษที่ม่ออู๋วั่งไว้ใจที่สุด เฉลียวฉลาดและมีความสามารถ ทำงานรอบคอบไร้ที่ติ ตอนนี้เขาสวมเสื้อแจ็กเก็ตกันลมสีเข้ม ที่เอวเหน็บมีดยาวเล่มนั้นไว้ ดูไม่เหมือนเลขานุการ แต่กลับเหมือนที่ปรึกษากองทัพ
“พี่ม่อ พวกที่อยู่หน้าประตูนั่นจัดการทิ้งเถอะ ฟังแล้วหงุดหงิด” น้ำเสียงเขาราบเรียบ เหมือนกำลังบอกว่าวันนี้อากาศดี
อาจิ่วยืนอยู่ข้างเขา ชุดรัดรูปสีดำทั้งตัว รูปร่างผอมลีน คิ้วเฉียบคม ก่อนวันสิ้นโลกติดตามอยู่ข้างกายม่ออู๋วั่งหลายปี เป็นอดีตทหารหน่วยรบพิเศษ องครักษ์ส่วนตัว พูดน้อยมือไว ระหว่างนิ้วมือเขาหนีบมีดสั้นไว้ เล่นหมุนมีดเป็นลวดลาย “ผมไปเอง”