ตอนที่เยว่ปู้หว่านออกมาจากร้านทำผม ดูราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
ผมยาวสลวยเป็นลอนคลื่นขนาดใหญ่ถึงเอว ไล่เฉดสีเงิน ปลายผมแต้มด้วยสีม่วงอมชมพูอ่อน ๆ ผมหน้าม้าดัดเป็นลอนโค้งเหมือนเขางูสวรรค์ ตกลงมาหน้าผากเป็นเกลียวคลื่น แสงอาทิตย์ตกกระทบผมยาวสลวยเส้นนั้น สีเงินสลับชมพูราวกับทางช้างเผือกพาดอยู่บนบ่า เธอสวมเสื้อแขนสั้นสีขาว ทับด้วยชุดจั๊มป์สูท รองเท้าผ้าใบสีขาว ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนตัวละครที่หลุดออกมาจากอนิเมะ
หวงเหม่ยหัวกำลังรดน้ำดอกไม้ในสวน พอเห็นเธอแวบแรก บัวรดน้ำในมือก็ร่วงลงพื้น
"หว่านหว่าน! นี่เธอ—" หวงเหม่ยหัวพุ่งเข้ามาหมุนรอบตัวเธอสามรอบ ดวงตาเป็นประกายเหมือนไฟส่องสว่าง "สวยมากเลย! ไล่สีได้เป็นธรรมชาติสุด ๆ หน้าม้าทรงนี้เธอบอกช่างยังไงเนี่ย? ไม่ได้ ๆ ฉันต้องไปทำบ้าง—" เธอควักโทรศัพท์ถ่ายรูปรัว ๆ แล้วคว้ามือเยว่ปู้หว่านไว้
"เธอรอเลยนะ ฉันจะทำวิกผมให้! ทุกสีเลย! แล้วก็เสื้อผ้าด้วย! เธอใส่ชุดฮั่นฝูแล้วต้องสวยแน่ ๆ ชุดโลลิต้าก็สวย ชุดเจเคก็สวย—"
เยว่ปู้หว่านถูกความกระตือรือร้นของเธอทำเอาอายนิด ๆ กระแอมเบา ๆ ปลายหูแดงระเรื่อ "คุณน้า หนูขอเก็บไว้สองวันนะคะ พอวันสิ้นโลกมาก็ต้องตัดสั้นแล้ว ผมยาวไม่สะดวก"
ม่ออู๋วั่งมายืนที่ประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เสื้อเชิ้ตสีดำ พับแขนเสื้อถึงข้อศอก พิงกรอบประตู ดวงตารูปดอกท้อคู่นั้นทอดลงบนผมยาวสีเงินไล่ชมพูของเยว่ปู้หว่าน นิ่งไปหลายวินาที
"เก็บไว้เถอะ สวยดี" เสียงทุ้มเรียบ
เยว่ปู้หว่านเงยหน้ามองเขา สายตาเขายังจับอยู่ที่ผมเธอ เขาพูดว่า "มีผมอยู่ ไม่ต้องตัด"
หัวใจเยว่ปู้หว่านเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง ก้มหน้าแกล้งจัดสายชุดจั๊มป์สูท หวงเหม่ยหัวยืนมองพวกเขาอยู่ข้าง ๆ มุมปากยกสูงลิ่ว คิดในใจว่าลูกชายไม้กระดานของบ้านเราในที่สุดก็ลืมตาอ้าปากได้สักที
วันที่อาวุธกับชุดป้องกันมาส่ง เยว่ปู้หว่านกำลังฝึกมวยอยู่ในสวน นักวิชาการจ้าวคุมรถมาด้วยตัวเอง เอสยูวีสีดำสามคันแล่นเข้ามาในคฤหาสน์ ท้ายรถเรียงรายด้วยกล่องโลหะสีขาวเงินขนาดใหญ่เป็นสิบใบอย่างเป็นระเบียบ
นักวิชาการจ้าวยื่นรายการสิ่งของให้ม่ออู๋วั่ง หางตากวาดผ่านผมยาวสีเงินไล่ชมพูของเยว่ปู้หว่าน มุมปากกระตุก