"ใคร!" คนในห้องสะดุ้ง กะปรกติเวลานี้ไม่มีใคร คนวังเดินไปที่ประตู มองผ่านช่องประตูออกไป ไม่มีใคร แต่ที่หน้าประตูมีอะไรบางอย่างวางอยู่
เปิดประตูออกไป ก็เห็นถุงดำใบหนึ่ง ด้านบนเขียนว่า "พักผ่อนให้มากๆ" ในใจก็ตกใจ นี่ใครมาวางไว้ มีอะไรในนั้น? มองไปรอบๆ ตัวอย่างระแวดระวัง ไม่เห็นใคร ก็เลยใช้ไม้ยาวๆ เขี่ยปากถุงเปิดดู ข้างในมีขวดโหลต่างๆ ไม่ใช่ระเบิด ก็ถอนหายใจโล่งอก
ส่วนเยว่ปู้หว่าน เห็นเขาหยิบเข้าไปแล้ว ก็ค่อยหมุนตัวจากไป
"ไม่รู้ว่าใครเอามาวางไว้ที่หน้าประตู มีข้อความเขียนว่าให้พักผ่อนให้มากๆ" คนวังรีบอุ้มสิ่งของเข้าบ้าน พอเปิดถุงผ้า เห็นของข้างใน คนวังกับหลี่ชิงซานมองหน้ากัน แม้จะไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ก็พอจะบอกได้ว่าเป็นมิตร ไม่ใช่ศัตรู
"ดีมาก ยาของพวกเรารอดแล้ว แถมยังมีของกินด้วย" ทั้งสองตาซึมน้ำตา ขอบคุณความช่วยเหลือจากคนใจบุญ แล้วรีบทำตามวิธีใช้ทายาให้หลี่เยวี่ยน
"คนใจบุญคนนี้เขียนหนังสือทำไมเหมือนตัวหนังสือขาดๆ วิ่นๆ ต้องเดาเอาเองถึงจะพออ่านออก แปลกจริงๆ"
"อาจจะเรียนหนังสือไม่มาก เรียนตัวอักษรยังไม่ค่อยเข้าใจ พวกเราบางคนตอนเรียนหนังสือใหม่ๆ ก็เป็นแบบนี้แหละ" ซ่งชิงซานเกาหัว
"มีเหตุผล อย่าว่าแต่เลย ตัวหนังสือเขียนก็สวยดี แต่ยังขาดอะไรไปนิดหน่อย ถ้าตั้งใจเรียนวันหน้าเดี๋ยวก็เก่งเอง"
อีกด้านหนึ่ง—
เธอเปลี่ยนใบหน้าเป็นหญิงสาวหน้าตาหวานสะอาดตา เปลี่ยนเครื่องแต่งกาย—ชุดกี่เพ้าผ้าแพรสีเทาเงิน ต่างหูมุก กำไลหยก เขียวขจี แต่งหน้าอย่างประณีต ถือกระเป๋าหนังสีดำใบเล็ก คราวนี้เธอมารับบทเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ เดินเข้าโรงแรม "ต้าเฉิงโฮเทล" ที่หรูหราที่สุดในเมืองใต้