อีกสองเดือนครึ่งอุกกาบาตจะตก เยว่ปู้หว่านยืนอยู่หน้า หน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน มองเส้นขอบฟ้าของเมือง นิ้วมือวาดวงกลมบนกระจกอย่างไม่รู้ตัว เสบียงที่ต้องกักตุนก็เก็บได้เกินครึ่งแล้ว แต่ยังขาดอยู่อย่างหนึ่ง—ของอร่อยจากทั่วทุกสารทิศ หลังจากวันสิ้นโลกก็จะไม่ได้กินอีกแล้ว เธอยังอยากไปดูวิวที่ยังไม่ทันได้เห็น เป็นครั้งสุดท้าย เธอสูดลมหายใจลึก หันหลังเดินไปห้องประธานบริหาร
ม่ออู๋วั่งก้มหน้ามองเอกสาร สวมเสื้อเชิ้ตสีดำ แขนพับขึ้นถึงท่อนแขน ใบหน้าด้านข้างแข็งกร้าว คิ้วตาคมล้ำลึก เยว่ปู้หว่านเคาะประตูเข้าไป ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน นิ้วมือบิดชายกระโปรง "พี่วั่ง ฉันขอลาพักหนึ่งเดือน" ม่ออู๋วั่งเงยหน้าขึ้น ดวงตารูปดอกท้อคู่นั้นจับจ้องมาที่เธอ "เหตุผล" เยว่ปู้หว่านบอกว่าอยากไปเที่ยว พักผ่อน วันลาพักร้อนยังไม่เคยได้ใช้ อยากใช้บ้าง ม่ออู๋วั่งไม่พูดอะไร มองเธอ แววตาของเขามืดลงเล็กน้อย แฝงความเฉียบคมที่แทบจับไม่ได้ หนึ่งเดือน นานขนาดนี้ ไม่ใช่คิดจะหนีจากเขาใช่ไหม? ความคิดนี้ผุดขึ้นมา นิ้วมือของเขากำแน่นขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็นึกถึงบันทึกการใช้จ่ายในแบล็คการ์ด—อาหาร ยา อาวุธ เชื้อเพลิง ดูไม่เหมือนเธอจะหนี เขากดประกายแดงในดวงตาลงไป "ได้"
เยว่ปู้หว่านชะงักไป ไม่คิดว่าเขาจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้ "ขอบคุณพี่วั่ง!" ม่ออู๋วั่งหยิบแบล็คการ์ดออกมาจากลิ้นชัก ผลักมาตรงหน้า "ในนี้มีห้าหมื่นล้าน เอาไปใช้" เยว่ปู้หว่านมองแบล็คการ์ดใบนั้น หัวใจเต้นเร็วขึ้นหลายจังหวะ ให้เงินเธออีกแล้ว ครั้งก่อนสองหมื่นล้าน ครั้งนี้ห้าหมื่นล้าน เขาชอบเธอจริง ๆ อย่างนั้นหรือ? แต่เขาก็ไม่เคยสารภาพรักสักที เธอกลัวว่าจะคิดไปเอง บางทีอาจเป็นแค่การตอบแทนน้ำใจที่เธอให้หยดทิพย์วิญญาณ หรือไม่เขาก็อาจค้นพบอะไรบางอย่างแต่ไม่ได้ถาม ใช้วิธีนี้เป็นการแลกเปลี่ยน
เธอรับแบล็คการ์ดไว้ อ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็แค่พูดว่า "ฉันจะเอาของฝากกลับมาฝาก" ม่ออู๋วั่งมองแผ่นหลังของเธอหายไปที่ประตู หยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาอาจิ่ว: "เธอออกไปเที่ยว สิ่งของอะไรก็ตามที่เธอซื้อ จัดการลบร่องรอยให้หมดจด"