เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น เยว่ปู้หว่านเปิดแผงเกมสวรรค์เลือกดูจำนวนคนในดันเจี้ยน——100000/52365 ไม่ถึงห้าวัน ตายไปเกือบครึ่ง เธอปิดแผง ลุกขึ้นจากริมหลุม หลายเปียวนอนแผ่บนพื้นหอบ หน้ามีแผลเป็นกุมเอว ลิงหัวล้านคลำคอ ยี่สิบกว่าคนไม่มีใครยืนได้ ล้มระเนระนาดกันหมด
"เก็บของ เตรียมย้ายที่" เยว่ปู้หว่านเก็บเชือกเหล็กเข้าเป้
หลายเปียวดิ้นรนลุกขึ้น "นายท่าน จะย้ายไปไหน"
"ในแผ่นดิน คืนนี้หมอกจะเคลื่อนผ่านที่นี่" เยว่ปู้หว่านเปิดมุมมองช่วยเหลือทำเครื่องหมายตำแหน่งหนึ่ง "ไปที่จุดประมาณสามสิบกิโลเมตร ต้องไปถึงก่อนฟ้ามืด"
ทุกคนใจหาย วาบหนึ่ง ยี่สิบกว่าคนลุกขึ้น ลากขาอันอ่อนล้ากลับไป มีคนแบกเพื่อนที่บาดเจ็บ มีคนหามพลั่ว กลับไปเก็บของแล้วออกเดินทาง
ลานหน้าบ้านพักแผ่นสำเร็จรูปมีกองสิ่งของเพิ่มขึ้น ขนมปังก้อนเล็กสองสามห่อ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองถ้วย น้ำหนึ่งขวด ของไม่มาก แต่ในดันเจี้ยนที่วัตถุดิบขาดแคลนนี้ นับเป็นทรัพยากรล้ำค่ามากแล้ว
ผู้หญิงหลายคนยืนอยู่ริมลาน เสื้อผ้าขาดวิ่น ใบหน้ามีบาดแผล แต่แววตามีชีวิตชีวา พวกนางคือผู้เล่นที่เคยถูกพวกแก๊งป้าเตารังแก ช่วงนี้คนของหน้ามีแผลเป็นถูกเยว่ปู้หว่านคุมไว้อย่างเข้มงวด ไม่มีใครมาเก็บค่าคุ้มครองอีก ชีวิตพวกนางดีขึ้นไม่น้อย เมื่อเห็นเยว่ปู้หว่านเดินมา ผู้หญิงเหล่านั้นก้าวถอยหลังเล็กน้อย อยากเข้าไปหาแต่ไม่กล้า
หลินเสี่ยวเหอโผล่หัวมาจากด้านหลัง "ท่านใต้เท้า สิ่งของพวกนี้มาจากไหน" หลินเสี่ยวซู่ย่อตัวลงพลิกขนมปัง ตาเป็นประกาย "บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป! แถมเป็นรสเนื้อตุ๋นอีก!"
เยว่ปู้หว่านเหลือบมองของกองนั้น "ของใคร เอากลับไป ข้าไม่ต้องการ"
ผู้หญิงหลายคนมองหน้ากัน คนหนึ่งที่อายุมากกว่าก้าวไปข้างหน้า เสียงสั่นอย่างขลาดๆ "นายท่าน... พวกเรารู้ว่าท่านไม่ขาดสิ่งเหล่านี้... มันเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากพวกเรา... ท่านช่วยปราบปรามพวกหลายเปียวไว้ ตอนนี้พวกเราสบายขึ้นมาก" ไม่ต้องเสียค่าคุ้มครอง แรงกดดันเอาชีวิตรอดลดลงมาก ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเด็กสาวคนนี้ พวกนางรู้สึกขอบคุณจากใจจริง