สามีภรรยาเห็นดังนั้นแม้จะกลัวบ้าง ไม่รู้ว่าใครมาช่วย แต่เห็นความเวทนาของพวกที่ไม่ใช่มนุษย์เหล่านี้ก็ดีใจเป็นที่สุด รีบคุกเข่าขอบคุณ: "ขอบคุณท่านเทพที่เมตตาช่วยเหลือ"
เยว่ปู้หว่านมองพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง ทำความดีให้ถึงที่สุด เอ่ยเบา ๆ ว่า: "ถ้าอยากมีชีวิตก็รีบเก็บของออกจากเมืองใต้ซะ" พวกญี่ปุ่นเกิดเรื่องที่จุดนี้ ต้องสืบมาถึงพวกเขาได้แน่ ตอนนี้ไปยังทัน
"ขอบคุณท่านเทพชี้ทาง บุญคุณช่วยชีวิตนี้จดจำไม่ลืม" สามีภรรยาก้มหัวขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ที่แท้เป็นเทพธิดา รีบเชื่อฟังเก็บข้าวของหนีไป
เยว่ปู้หว่านพูดจบ ก็ใช้พลังเหวี่ยงพวกเขาออกไปยังตรอกร้างที่ไม่มีคน แล้วโยนพวกเขาจากที่สูง 5 เมตร เอาหัวลงเท้าขึ้นกระแทกพื้น ไม่ตายแต่เจ็บสาหัส
"อ๊าย! ขาฉันหัก!"
"อ๊าย! ตูม! ตูม!"
"ช่วยด้วย!"
พวกญี่ปุ่นที่พบว่าพูดได้แล้วต่างร้องขอชีวิต
"ช่วยด้วย ขอร้องละ ท่านเทพปล่อยเราไปเถอะ"
เยว่ปู้หว่านยิ้มบาง ๆ: "เมื่อกี้พวกเขาขอร้องให้ปล่อย พวกเจ้าก็ไม่ได้ปล่อยนี่นา ใจดำขนาดนี้ คิดว่าฉันจะเป็นคนดีหรือไง นี่ยังแค่นี้เอง เกมเพิ่งเริ่ม"
"อ๊า! พวกเราผิดแล้ว ผิดจริง ๆ"
"ท่านเทพขอร้องละ ปล่อยพวกเราไปเถอะ"