หลินเสี่ยวเหอออกจากดันเจี้ยนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม มองน้องชายด้วยแววตาเป็นประกาย เอ่ยด้วยความหวังเต็มเปี่ยม: "เสี่ยวชู่ ครั้งนี้เข้าไปในดันเจี้ยนอีกครั้ง ฉันได้เจอท่านแม่มดอีกแล้ว ครั้งนี้ฉันได้เกาะขาใหญ่ท่านแม่มดเต็มๆ เลยล่ะ"
หลินเสี่ยวชูลืมตากลมโตเป็นประกาย อิจฉาสุดขีด: "พี่สาว รวยแล้วอย่าลืมกันล่ะ! ต่อไปต้องพาฉันไปด้วยนะ!"
"แน่นอนสิ" หลินเสี่ยวเหอยิ้มแล้วลูบหัวน้องชาย: "ไว้เจอท่านทีหลัง ฉันจะอ้อนวอนให้ท่านรับเธอไว้ด้วย เราสองพี่น้องจะได้ติดตามท่านตลอดไป"
คิดถึงตรงนี้ หลินเสี่ยวเหอตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า ต่อไปเยว่ปู้หว่านไปไหน เธอกับน้องชายจะไปด้วย
ก่อนจากลา ใจเธอยังคิดถึงคนหนึ่ง — เพื่อนบ้านพี่สาวเฟิงอวี้ ที่เคยช่วยเหลือกันมาตลอดบนเส้นทางอพยพ
สองคนผ่านช่วงต้นของวันสิ้นโลกมาด้วยกัน ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นยิ่งกว่าญาติธรรมดา
พอฟ้ายังไม่มืด คณะยังไม่ออกเดินทาง หลินเสี่ยวเหอตั้งใจจะไปที่เขตดี ย่านคนจน เพื่อหาเฟิงอวี้ล่ำลา คิดว่าน่าจะได้ปลดภาระในใจ
แต่พอไปถึงกระท่อมเก่าที่เฟิงอวี้พักอยู่ ประตูปิดสนิท เพื่อนบ้านบอกเพียงว่า เฟิงอวี้ออกไปหาวัตถุตั้งแต่สัปดาห์ก่อน แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย
"ผิดปกติ!" เฟิงอวี้เป็นคนระมัดระวังขี้ขลาด ในวันสิ้นโลกไม่เคยกล้าค้างคืนข้างนอก กลับบ้านในวันเดียวเสมอ ไม่เคยหายไปแบบนี้มาก่อน
ความหวาดหวั่นอย่างรุนแรงฉุดรั้งหัวใจหลินเสี่ยวเหอ
เธอไม่คิดมาก รีบดึงหลินเสี่ยวซู่: "เสี่ยวชู่ พี่เฟิงเป็นเรื่องแล้ว ไปหาเธอกัน!"
สองพี่น้องรีบไปยังซากปรักหักพังและย่านเมืองเก่าชานเมือง ที่เฟิงอวี้เคยไปหาวัตถุเป็นประจำ