กำแพงรอบนอกของฐานที่มั่นป้อมปราการก่อร่างเป็นรูปเป็นร่างแล้ว กำแพงสีเทาสูงสิบสองเมตรส่องแสงเย็นเฉียบของปูนและเหล็กเส้นภายใต้แสงแดด
บนกำแพงเมืองทุกช่วงระยะจะมีหอสังเกตการณ์หนึ่งแห่ง บนยอดหอติดตั้งไฟฉายยักษ์และแท่นปืนกลป้องกันอัตโนมัติ กระบอกปืนเอียงลงเล็กน้อย คล้ายดวงตาที่หลับครึ่งหนึ่ง
ลู่เฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังนางเอ่ยขึ้น "แนวป้องกันรอบนอกอีกประมาณครึ่งเดือนก็จะเสร็จสมบูรณ์ทั้งหมด"
"เร็วดีนี่"
"แน่นอน เมืองหลินเฉิงเรียกนักพลังธาตุดินกว่าร้อยคนมาช่วยกันก่อสร้าง จะให้ช้าได้ยังไง"
ความกระตือรือร้นของเหล่านักวิทยาศาสตร์ยิ่งกว่าความคืบหน้าของกำแพงเสียอีก
นับตั้งแต่ซากอวกาศชุดนั้นถูกย้ายมาที่ห้องแล็บ ผู้คนหลายร้อยคนแทบจะใช้ห้องแล็บเป็นบ้าน
บางคนทำงานติดต่อกันกว่าสามสิบชั่วโมง ถูกเพื่อนร่วมงานบังคับให้กลับไปพักผ่อนที่หอพัก หลับไปตื่นขึ้นก็กลับมาอีกครั้งด้วยตัวเอง
ตอนเยว่ปู้หว่านเดินเข้าไป ศาสตราจารย์อาวุโสกำลังก้มหน้ากับเครื่องมืออยู่ จมูกแทบจะติดจอ ข้างๆ มีผู้ช่วยรุ่นหนุ่มสองสามคนกำลังถกเถียงเรื่องข้อมูลชุดหนึ่ง
นางได้ยินคำสำคัญสองสามคำ — ปืนใหญ่พลังงานอนุภาค ระบบลอยตัวต้านแรงโน้มถ่วง เครื่องยนต์แปลงพลังงาน เทคโนโลยีควบคุมด้วยจิต ระบบพรางตัวทางแสงแม่เหล็กไฟฟ้า โครงสร้างแปรรูปโมดูลาร์
นักวิจัยหนุ่มคนหนึ่งเงยหน้ามองนาง แววตาเป็นประกาย "คุณหนูเยว่ คุณมาดูหุ่นยนต์กลหรือครับ"
"อืม ใช่" เยว่ปู้หว่านเดินตามเขาไปยังส่วนลึกของห้องแล็บ ก้าวเท้าชะงักเล็กน้อย