เยว่ปู้หว่านย่อตัวลงในพื้นที่มิติ เสือขาวตัวจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือหมอบอยู่ตรงหน้า
เยว่หลิงยันสี่ขาสั้น ๆ กับพื้น ปลายหางแกว่งเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองเธอ
คนกับเสือจ้องตากันสามวินาที เยว่ปู้หว่านยื่นมือไปจี้หน้าผากมัน
"ท่านหญิง ตอนนี้เราสามารถทำสัญญาได้แล้ว" เสียงเยว่หลิงแฝงความตื่นเต้นจนกลั้นไม่อยู่ "เมื่อนั้นท่านจะเรียกข้าออกมาเมื่อไหร่ก็ได้ ติดตามติดพัน สะดวกมาก"
"ทำยังไง?" เยว่ปู้หว่านเลิกคิ้ว อันนี้ดีทีเดียว
"ท่านแยกพลังจิตออกมาหนึ่งเส้น วางบนกลางหน้าผากข้า จากนั้นท่องคาถาสัญญานายกับบ่าว คาถาง่าย ๆ อย่างเช่น—'ในนามของข้า ผนึกวิญญาณเจ้า อยู่ด้วยกันจนตาย ไม่แยกจากกัน'"
เยว่ปู้หว่านยกมือขึ้น ปลายนิ้วรวมพลังจิตสีทองอ่อน ๆ กดเบา ๆ ลงบนหน้าผากของลูกเสือเผือก
ลวดลายสีทองสว่างวาบขึ้นในวินาทีที่แตะ ราวกับไส้ชนวนที่ถูกจุด แล่นจากหน้าผากไปตามสันหลัง ลามไปจนถึงปลายหาง แล้วกระพริบวาบที่อุ้งเท้าทั้งสี่
เสียงเยว่หลิงดังขึ้นในหัวเธอ "ท่านหญิง ท่องคาถา"
เยว่ปู้หว่านหลับตาลง มองลูกเสือขาวตัวน้อยที่นั่งตัวตรงอยู่ตรงหน้า แล้วกล่าวทีละคำ "ในนามของข้า ผนึกวิญญาณเจ้า อยู่ด้วยกันจนตาย ไม่แยกจากกัน"
เมื่อคำสุดท้ายหลุดออกไป ลวดลายสีทองบนหน้าผากลูกเสือเผือกก็สว่างเต็มที่ แล้วค่อย ๆ มืดลงเหมือนถ่านที่เผาไหม้แล้ว ยังมีความร้อนหลงเหลืออยู่
เยว่หลิงสะบัดขน ปลายหางชี้ขึ้น เสียงเต็มไปด้วยความภูมิใจ "เสร็จแล้ว! ต่อไปท่านแค่เรียกข้าในใจ ข้าก็จะรู้สึกได้ ไม่ว่าท่านอยู่ที่ไหน ข้าก็จะปรากฏตัวข้างกายท่านได้" พูดจบ ร่างของมันก็ค่อย ๆ จางหายไป ราวกับระลอกน้ำจาง ๆ หายไปในอากาศ