“คุณหนูไป๋ คุณซื้อกระโปรงมา 56 ตัว ไม่ใช่ไม่กี่ตัวนะคะ ดูสิ ทั้งหมดนี่ของคุณ” หน้าร้านเปลี่ยนสี ชี้ไปที่ถุงช้อปปิ้งที่กองเต็มพื้น: “และครึ่งหนึ่งเป็นราคาที่พวกคุณบวกจ่ายเอง”
เยว่ปู้หว่านยืนพิงอยู่ข้างๆ มุมปากเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย พูดช้าๆ: “ตอนที่แย่งกันซื้อก็กระตือรือร้นนัก ตอนนี้คงไม่คิดจะเบี้ยวหรอกนะ กระโปรง 56 ตัว แปดหมื่นกว่าคะแนน ในห้างโซน A ก็เป็นราคาปกติ อย่าทำเป็นรวยแต่จริงๆ ควักเงินไม่ออกเลย”
“ใครบอกว่าฉันซื้อไม่ไหว” ไป๋รั่วหลินแก้ตัว
“โอ้ จริงเหรอ งั้นก็ซื้อสิ” กู้เนี่ยนเนี่ยนยิ้มย่องมองพวกเธอ
“พวกเธอตั้งใจแน่ๆ” ไป๋รั่วเซิงเริ่มรู้ทันแล้ว ยิ้มเย็น: “ของพวกนี้ฉันซื้อไหวแน่นอน แค่จะเลือกเพิ่มอีกหน่อย สองคนเธอซื้อไม่ได้ก็อย่ามาขวางร้าน”
เยว่ปู้หว่านกับกู้เนี่ยนเนี่ยนสบตากัน ยิ้ม: “ได้ งั้นเธอเลือกต่อไป เราขอตัวก่อน”
ไม่จริงหรอก สองคนไปยืนฟังความอยู่ร้านข้างๆ
พอเห็นทั้งคู่เดินไป ไป๋รั่วเซิง: “พวกนี้ฉันไม่เอาแล้ว ขอคืนบางส่วน”
“ไม่ได้นะคะ!” หน้าร้านเก็บรอยยิ้มประจบเมื่อครู่ สีหน้าเย็นลง: “คุณสองคนเมื่อกี้แย่งกันสั่งซื้อเอง ทุกชิ้นที่คุณตกลงเอง ฉันมีบันทึกเสียงตลอด สินค้าแพ็คเสร็จแล้ว ไม่รับคืน”
“คุณไม่เห็นหรือไงว่าเราโมโหกับสองคนนั้น ใช้ไม่ได้ทั้งนั้น และราคาที่บวกก็ไม่สมเหตุสมผล ราคาขายของคุณไหนจะมีตั้งเท่านี้”
“คุณหนูคนนั้นยอมบวกจ่ายเอง ถ้าไม่ใช่คุณ ฉันขายไปนานแล้ว สมัครใจทั้งคู่ เมื่อกี้คุณยังดูสะใจอยู่เลย ทำไม พอไล่ลูกค้าฉันไปแล้วจะเบี้ยวไม่ได้นะ ปล่อยให้ฉันขาดทุนขนาดนี้” หน้าร้านขมวดคิ้วตาเขียว มือเท้าเอว
“พวกคุณก็ซนเกินไป ไม่มีเงินก็อย่ามาทำเป็นรวย รบกวนการค้าฉัน” หน้าร้านไม่ใช่คนพูดง่ายๆ ค่าคอมที่ถึงมือแล้วจะปล่อยไปไม่ได้