ไป๋รั่วหลินเห็นคนรู้จัก ศัตรูพบหน้ากันก็ยิ่งเดือดดาล เธอวางแขนแนบอก สายตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย "โอ๊ะ ไม่ใช่นางสาวเยว่หรือไง ไม่เจอกันนานเลย แต่งตัวได้สบายๆ จังเลย ช่วงนี้ชีวิตลำบาก ไม่มีแต้มมาแต่งตัวตัวเองหรือไง"
"พี่หม้อไม่มาด้วยหรือไง คงไม่ทิ้งเธอไปแล้วนะ" เสียงเย็นชาประชดประชัน เธอไม่ลืมฝีเท้านั้นของเยว่ปู้หว่าน
เยว่ปู้หว่านเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย น้ำเสียงเยือกเย็น "ชีวิตของฉันไม่ต้องให้ใครมาคาดเดา บทเรียนครั้งก่อนดูเหมือนจะไม่ทำให้เธอจำ จนกล้ายั่วโมโหซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
ไป๋รั่วหลินหน้าซีดเผือดทันที ถูกจี้จุดอับอาย กัดฟันหัวเราะเย็น
"บทเรียน? เยว่ปู้หว่านอย่าตบหน้าใส่ทองตัวเอง! แค่พี่หม้อใจดีกับเธอชั่วคราวเท่านั้น! ฐานะเขาสูงส่งเพียงใด แค่ชั่วครู่สนุกก็ตามใจเธอ พอหมดสนุก เธอก็ไม่มีความหมายอะไร! เดี๋ยวนี้เธอจนกรอบ แต่งตัวมั่วซั่วก็กล้าเข้าร้านหรู หน้าอายชะมัด!"
ไป๋รั่วเซิงที่อยู่ข้างๆ รีบเสริมทันที น้ำเสียงเสแสร้งและเผ็ดร้อน "กู้อ่านอ่าน นี่คือห้างโซนเอ คนทั่วไปก็ไม่ไหวจะจ่าย ไถ่ชีวิตคนอื่นก็ต้องรู้จักที่ต่ำที่สูง ฉันเริ่มสงสารพี่กู้ที่ต้องหาเลี้ยงครอบครัว ยังต้องเลี้ยงน้องสาวอย่างเธออีก"
"ฮึ ฉันใช้แต้มที่ตัวเองหามาได้ เธอคิดว่าใครจะเหมือนเธอ กั๊กแฟนห้าหกคน ไม่รับไม่ปฏิเสธ รับแต่เงินและของขวัญ สาวนักขุดทอง เธอคิดว่าฉันไม่รู้เรื่องราวของเธอหรือไง" กู้อ่านอ่านก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว สายตาเย็นชา ไม่ยอมถอย