รถออฟโรดแล่นกระตุกไปตามถนนดินสีเหลืองกร่ำ ข้างนอกเป็นท้องฟ้าสีหม่นและพื้นดินที่แห้งผาก
เยว่ปู้หว่านนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ มือกำลังพลิกแบบร่างกลไกที่เฟิงอวี้เพิ่งให้มา กำลังดูโครงสร้างชิ้นส่วนกลไกหน้าไม้พับ
บรรยากาศเบาะหลังครึกครื้นดี ไฮ่ล่างและเถ๋อโหวเพิ่งจะได้ร่วมทีมกับทีมหวั่งเยว่เป็นครั้งแรก ทั้งคู่ดูไม่ค่อยถูกที่เท่าไหร่
ไฮ่ล่างนั่งตัวตรง ขาชิด มือวางบนหัวเข่า เหมือนนักเรียนชั้นประถมที่เพิ่งเข้าเรียน
เถ๋อโหวตื่นเต้นกว่าเขาอีก ลมหายใจยังเบากว่าปกติไปสองส่วน
"เฮ้ พวกนาย" หลินเฟิงหันกลับไปมองพวกเขา "พวกนายรู้จักกับปู้หว่านได้ยังไง"
"พวกผมรู้จักกับหัวหน้าในดันเจี้ยน ดันเจี้ยนเกมแห่งสรวงสวรรค์แรกที่พวกผมถูกดึงดูดด้วยเสน่ห์ของหัวหน้า แล้วก็ยอมรับให้เป็นหัวหน้า" เถ๋อโหวพูดยิ้มๆ ไม่เอ่ยถึงสักคำว่าตอนแรกโดนจัดการด้วยไฟฟ้าจนยอม
"ใช่ครับ พวกผมก็เจอผู้ใหญ่ในดันเจี้ยนนี้เหมือนกัน" หลินเสี่ยวซู่รับคำอย่างมีความสุข
"แล้วก็ดันเจี้ยนต้านญี่ปุ่นด้วย! หัวหน้ารวมฝ่ายแดงผู้เล่นช่วยกันปกป้องหนานเฉิง ฆ่าไอ้พวกญี่ปุ่นไปหลายแสนตน พวกผมแค่คอยช่วยเป็นลูกมือข้างๆ"
ไฮ่ล่างพูดถึงเรื่องนี้แล้วตื่นเต้นมาก รู้สึกเลือดพล่าน": ผมก็ฆ่าไอ้พวกญี่ปุ่นไปเป็นร้อยเหมือนกัน นับว่าได้ทำชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูลแล้ว ฮ่าๆ"
"ผมก็ฆ่าไปเยอะเหมือนกัน หัวหน้าเห็นว่าพวกผมเป็นคนมีความสามารถ ก็เลยรับเป็นลูกน้อง" เถ๋อโหวพูดพร้อมกับยืดอกอย่างภาคภูมิใจ
ฉือโถวโผล่มาข้างๆ": ไม่หว่าน เจ๋งสุดๆ เลยนะ ทำไมฉันไม่เคยได้ยินนายพูดถึงมาก่อนเลย นายคือฮีโร่ในใจฉันเลยเนี่ย!"
"เบาๆ หน่อย เบาๆ หน่อย" เยว่ปู้หว่านกดมุมปากที่กำลังจะยกขึ้น
"ไม่หว่าน เจ๋ง!" หลินเฟิงตาทั้งสองข้างเป็นประกาย พูดอย่างเสียดาย": ถ้าฉันเข้าไปในดันเจี้ยนได้ก็ดีสิ ฉันจะได้ฆ่าไอ้พวกญี่ปุ่นเล็กๆ บ้าง"
หลินเฟิงกับฉือโถวคุยกับทั้งสองคนอย่างถูกคอ ถามเรื่องในดันเจี้ยนไปตลอดทาง ไฮ่ล่างกับเถ๋อโหวจากที่ตื่นเต้นตอนแรกก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง บางครั้งก็แทรกมุกตลกได้บ้าง