โม่เหยาหน้าซีดเผือดสลับกับแดงก่ำ ไม่ยอมรับความจริงที่ต่ำต้อยลง กัดฟันเถียงเสียงดัง
“เป็นไปไม่ได้! ของพวกนี้ต้องไม่ใช่ของเธอเองแน่ๆ ต้องเป็นพี่ใหญ่หามาให้เธอ! เธอเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีที่พึ่ง จะเอาของหายากพวกนี้มาจากไหนได้? ท้ายที่สุดก็แค่ได้มาจากการพึ่งพาผู้ชาย จะมาอวดดีอะไรกัน”
ทันใดนั้น หลินเสี่ยวเหอที่อยู่ข้างๆ ก็หน้าแดงด้วยความโกรธ ก้าวออกมาพูดสวนกลับทันที
“เธอนี่ขี้อิจฉาจริงๆ! เธอรู้ไหมว่าผู้ใหญ่ของเราเป็นใคร? เป็นผู้เล่นระดับชั้นนำจริงๆ แต่นางปากดีว่าไปพึ่งพาผู้ชาย เห็นได้ชัดว่าเธอทั้งไร้ความสามารถและใจแคบ หน้ากากแห่งความอิจฉานั้นน่าเกลียดจริงๆ ตัวเองเต็มไปด้วยความคิดพึ่งพาใครสักคน ก็เลยเอาแต่คาดเดาผู้อื่นด้วยความคิดสกปรกแบบนั้น”
“เธอ! เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้! ป้าสะใภ้ใหญ่ ดูเธอสิ!” โม่เหยาโกรธจนกระทืบเท้า หันไปฟ้องเวิงเหม่ยฮวา น่าโมโห ตนเองไม่มีพลังพิเศษหรือสถานะผู้เล่นก็ช่างเถอะ ทำไมเยว่ปู้หว่านถึงได้เป็นผู้เล่นเกมล่ะ โกรธจริงๆ
เวิงเหม่ยฮวาเหลือบตามองนางอย่างเฉยเมย แล้วพูดสนับสนุนอย่างตรงไปตรงมา:“นางพูดก็ถูกต้องแล้ว การอบรมของเธอมันแย่จริงๆ”
โม่เหยาไม่เชื่อหู ป้าสะใภ้ใหญ่ทำไมพูดจาเฉียบแหลมขนาดนี้ พูดแต่ความจริงที่ทำให้เจ็บใจ
เยว่ปู้หว่านแววตาความสังหารแวบผ่านเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชา ตั้งแต่มีพลัง เธอไม่เคยยอมทนให้ใครมารังแก:“เด็กกำพร้าไม่มีสิทธิ์มีทรัพยากรงั้นเหรอ? การอยู่ในวันสิ้นโลกต้องพึ่งความสามารถของตัวเอง ไม่ใช่ชาติกำเนิด สายตาแคบเป็นปัญหาของเธอ แต่อย่าเอาแค่นั้นไปคาดเดาคนอื่น ถ้าพูดไม่เป็นก็หุบปากไป ไม่มีใครบังคับให้เธอพูด”