「เชียนหนิง ที่เว่ยเฉียนคุนพูดมาเป็นความจริงทั้งหมดหรือเปล่า?」เฉินฝานถาม
「จริงสิ คุณหนูของฉันมีคู่หมั้นอยู่แล้ว นายอย่ามัวแต่คางคกอยากกินเนื้อหงส์อยู่เลย」หลี่เจาเจาที่ไม่ชอบขี้หน้าเฉินฝานมานานรีบพูดขึ้นทันที
「หุบปาก!」เฉินฝานตวาดเสียงดัง เสียงคำรามสะเทือนจนทั้งห้องราวกับกำลังสั่นไหว!
หลี่เจาเจาปวดแก้วหูจนสมองมึนงง เผลอถอยหลังไปหลายก้าว
「ตะโกนหาอะไร? เสียงดังแล้วคิดว่ายิ่งใหญ่นักหรือไง? ถ้าพวกเราไม่รีบกลับมาวันนี้ ป่านนี้นายอาจโดนคุณชายเว่ยฆ่าตายไปแล้วก็ได้」หลี่เจาเจาได้สติกลับมาแล้วก็กล่าวตำหนิทันที
「เสี่ยวเจา ออกไปก่อน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ」ลั่วเชียนหนิงสั่ง
「ค่ะ」
หลี่เจาเจาถลึงตามองเฉินฝานอย่างเกลียดชังก่อนเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ
เมื่อในห้องเหลือเพียงเฉินฝานกับลั่วเชียนหนิงสองคน
เฉินฝานจึงถามคำถามเมื่อครู่อีกครั้ง 「เชียนหนิง บอกความจริงฉันมาเถอะ เธอมีคู่หมั้นจริง ๆ หรือ?」
「อืม」ลั่วเชียนหนิงพยักหน้าตอบตามตรง
ได้ยินคำตอบของเธอ คราวนี้เฉินฝานกลับรู้สึกหดหู่ขึ้นมา
แม้ทั้งคู่จะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่เฉินฝานรู้ตัวว่าตกหลุมรักลั่วเชียนหนิงแล้ว
ไม่ใช่เพราะฐานะของลั่วเชียนหนิงสูงส่งอะไร เฉินฝานไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนั้น เขารักเพียงตัวตนของเธอ
งดงาม จริงใจ มีความรู้...
ข้อดีแทบทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งพึงมี ล้วนมองเห็นได้ในตัวลั่วเชียนหนิง
อีกทั้งเธอยังทำให้เฉินฝานรู้สึกแตกต่างจากคนอื่น ฐานะร่ำรวยแต่ไม่เคยโอ้อวด แถมยังชอบไปกินอาหารตามร้านข้างทาง