ลั่วเชียนหนิงเชื่อมั่นในฝีมือการรักษาของเฉินฝานอย่างหมดใจ ในเมื่อเขายืนกรานว่ายาบำรุงรากฐานรักษาอาการบาดเจ็บของบิดาได้ นางก็แทบรอไม่ไหว อยากลองดูทันที
“คุณรอฉันอยู่ที่เมืองฮวานะ อย่างช้าสุดห้าวันฉันก็กลับมาแล้ว” ลั่วเชียนหนิงกล่าว
เฉินฝานพยักหน้าแล้วพูดอย่างเข้าใจ “อืม ระหว่างทางระวังตัวด้วยล่ะ แล้วก็ต้องพกเครื่องรางคุ้มภัยที่ฉันให้ไว้ด้วยนะ”
เขารู้ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะไปพบครอบครัวของลั่วเชียนหนิง ตระกูลลั่วเป็นตระกูลยุทธโบราณที่เร้นกาย มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ววงการยุทธ์!
ด้วยเหตุนี้เอง เหล่าผู้มีอำนาจในเจียงหนานจึงอยากประจบลั่วเชียนหนิง
ส่วนเฉินฝานในตอนนี้ยังไม่มีอะไรเลย ฐานะก็ไม่เหมาะสมกัน ต่อให้ไปตระกูลลั่วก็มีแต่จะถูกหยามเกียรติ
“อืม ขอแค่เป็นของที่คุณให้ ฉันจะเก็บรักษาไว้อย่างดี” ลั่วเชียนหนิงเอ่ยเสียงอ่อนโยน
เฉินฝานยินดีจนใจพองโต จากนั้นก็ไปส่งลั่วเชียนหนิงที่สนามบิน ก่อนจะมองส่งเธอจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์
เฉินฝานมองเครื่องบินทะยานขึ้นฟ้า จนกระทั่งลับหายไปจากขอบฟ้าอย่างสิ้นเชิง เขาจึงละสายตากลับมา
“โอ้โฮ อาลัยอาวรณ์มากเลยสินะ? น่าเสียดาย ของที่ไม่ใช่ของนาย สุดท้ายก็ต้องจากนายไปอยู่ดี”
เสียงเยาะเย้ยดังขึ้นข้างหู เฉินฝานหันไปมอง แล้วพบว่าเป็นหวงเชากับสวีซิน
พอทั้งคู่เห็นลั่วเชียนหนิงขึ้นเครื่องจากไปโดยไม่ได้พาเฉินฝานไปด้วย ก็ยิ้มหน้าบานกันสุด ๆ
“เฉินฝาน ตอนนี้คนคอยหนุนหลังนายไปแล้ว ฉันอยากรู้นักว่านายจะอยู่ในเมืองฮวาต่อไปได้ยังไง! ไปหาเรื่องคุณชายเว่ย แถมยังหักขาคุณชายหาน คราวนี้นายตายแน่!” สวีซินพูดอย่างมั่นใจ